Decubitus Cerebral - Nga Artan Gjyzel Hasani

mbështetur si romakët mbi jastëqe truri im

në dorë kupën e verës mbushur me mendime

ku një shërbëtor i arsyeshëm ka hedhur pak helm

mjaftueshëm për ta mbrojtur nga madhështia e mermerit

dhe gjinjtë e hijshëm të  dëshirës nazike

e unë përballë tij fle i qetë

kokë e boshatisur jep gjumë pa ëndrra

truri nën kafkë është një kërmill

që na vonon në udhën për te vetja…

të parët arrijnë gjithnje ata pa tru

ndonjëherë pa kokë dhe prandaj të lumtur

por tani është një mëngjes kaq i bukur blu

e unë jam nisur për udhë të gjatë

ndoshta kam arritur e nuk e mbaj mend

dhe vetja ime gjithnjë mbetet larg

në një tjetër kohë

në një tjetër vend

kujtim i harruar tek e ardhmja…

(nga vellimi poetik "Imoralisti.", 2020)

©artangjyzelhasani