Kujtesa e pasqyrës - Nga Vangjush Ziko

Puth çdo fytyrë

dhe e fshin,

puth një tjetër,

vjedh sytë

dhe ia përpin,

peng të zilisë i mban,

thinjet e bëhet e re në çast,

në çast harron kujt i buzëqeshi,

lotin e kujt fshiu,

cila rrudhë

a brengë e përgjakur

ia ciflosi kujtesën e akullt,

 indiferenca e saj e qelqtë

binjakja

e ndërgjegjes sonë të mefshtë.

©Vangjush Ziko