Mendje kriminale - Nga Artan Gjyzel Hasani

…por unë kam edhe orët e mia të pagjumësisë

ku vështrimet rrëzojnë tavanin e bardhë

e ai bie mbi mua si porcelan i mbushur me filxhanë

ku kafenë gjerb vetmia e njëqind burrave dhe grave

dhe etjen shuajnë njëqind buzë...

se natën unë jam njëqind burra e gra të paftuar

në sofër të trurit tim këmbëkryq ulur

ca në këmbë me kokteile hamëndjesh në duar…

të tjerë mbështetur brenda vetullave të ngurta

si në një imitim kockor bari amerikan

ku shishet e delireve ekspozohen të ndritshme

në vitrinën e brendshme të ballit tim…

grinden për vendet, shtyhen, shahen, shkelmohen,

shpartallohen…çohu ti atje...është vendi im

kur unë isha këtu, në ç’mendje flije ti?

po prit se unë kam ardhur i pari,

të lutem liroja vendin kësaj gruas me barrë

po ku të ulem? shko andej nga të martuarit

mos më prek…nuk e sheh se kam edhë foshnjen në gji?

lermë rehat…ti i ke mbaruar hallet e tua...

unë jam këtu për të bërë një fëmijë

pse më shikon ashtu, zotëri? kujton se të kam frikë?

e kam sjellë vetë këtë stol shumë vite më parë

hej zonjë, ti nuk mund të ulesh pranë meje

kështu veshur e mbuluar deri në grykë…

oh, qënka shumë ngushtë këtu… shtyhu andej ti

unë ndjehem kaq mirë, prandaj vi me ëndje

më pyete pse erdha paftuar në trurin tënd

dhe nuk të mora dorën si zot shtëpie?

sepse jam vrasëse profesioniste e gjumit fajtor

dhe krimet e zemrës ndodhin zakonisht në mendje…

shqyhen dyert e syve të mbyllur, dritaret e veshëve thyhen

tinëzisht hyn në tru edhe një grup me beqarë

të zhurmshëm, të dehur, të zhveshur, të dirsur,

pas kockës thyhet një shishe…dikush ndez një cigare

është momenti kur truri më mbushet me qelqe

asgjë s’dëgjoj dhe koka mikëpritëse bëhet tym

nga marramendja lëkunden të paftuarit një e nga një

dhe bien në fund të kafkës sime pa u mbytur

skenar Titaniku për një film pa zë

me siguri vijnë nga ndonjë mendje tjetër

e dekriminalizuar përkohësisht në zgjim…

i tmerrshëm ky trafik i pasmesnatës në trurin tim

lagja e epërme e kafkës mbushur me këmbësorë

që kur lodhen, pranë kapilarëve shtrihen gjerë e gjatë

dhe më duhet të vras mundësisht pa shumë gjak

të paftuarit arrogantë që gjithnjë rrinë ulur,

ndërsa të ftuarit e ndrojtur vend nuk gjejnë

por për dreq ata vijnë të gjithë njëherësh,

s’janë mësuar të jetojnë vetëm e pastaj të vdesin...

më në fund më zë gjumi siç më zinte dikur autobuzi

një kamarier prej ajri merr filxhanët bosh

i lan e i bën gati për një tjetër herë

porcelani ngjitet prapë lart dhe bëhet tavan

e më pas vjen agu…

zbardhur dita me klor

si mbathje të vjetra nga lavatriçja saponxjerrë...

zgjohem, e qëndroj ashtu me kafkën time në duar

aty brenda ka rënë qetësia …

kanë ikur a i paskam vrarë,

me siguri i kam vrarë edhe këtë herë...

se ke mbetur veç ti...

ti me një emër tjetër…

(nga "PRANDAJ...", 2014)

©artangjyzelhasani