Poezisë - Nga Vangjush Ziko

O art i bukur, s'di të të krahasoj

Përveç me dashurinë e praruar.

Në krahët e tua vuaj dhe lëngoj

Dhe rroj në qiell të shtatë i lumturuar.

 

Dhe miq e shokë më ke bërë plot.

Dhe as armiqtë e mi s'i ke harruar.

Mes xhelozisë e smirës unë rroj

Me kokën lart dhe i pagjunjëzuar.

 

Ç'kuptim do kishte arti edhe jeta.

Ç'kuptim do kishte vargu i stolisur

Me lulelajle dhe pa të vërteta.

 

Ç'kuptim do kishte kënga e harlisur,

Si kënga e shavarit në këneta,

Pa brenga e pa blana e qendisur.

 

©Vangjush Ziko