Peshkatar i absurdit - Nga Vangjush Ziko

OQEANI IM

Kam dhe unë në shpirt

një oqean

sa kafazi im i gjoksit.

Lundrojnë në të ditët e mia,

(reliket e tyre në venat lundrojnë

të heshtura).

Kam një breg me rëra të mermerta.

Pas çdo përmbytjeje,

mbeten atje vargje të sedefta

të dhimbjeve të mia të bukura.

 

PESHKATAR I ABSURDIT

Lumi i jetës rrjedh,

Unë shelgu buzë tij,

shelg i motshëm,

Kujtoj jetën

që ik e nuk kthehet.

Kujtimet përpëliten

me grepin në buzë,

ua heq dhe i le të notojnë

mes koraleve të trëndafilta,

mes shkëmbinjve të mprehtë

të detit absurd të kujtesës.

 

LËNDINAVE TË SHPIRTIT

Ç'm'u fanit kjo ëndërr kështu.

Bredh në qiell dhe lule këput.

Zbres në tokë dhe thur

një buqetë me yj.

M'u përzjenë lëndinat e shpirtit

(në ëndërr, a zhgjëndërr, s'e di).

Bredh gjysmi ëngjëll

e gjysmi njeri.

Mbi një varr shpie lulet,

Mbi një djep yjet serit.

Mbi dhe' u lind një lypsar.

Në qiell u ngjit një martir.

 

(Nga vëllimi: “Më Zgjo Pëllumb i Noes”)

©Vangjush Ziko