Poezia ime këndon dy dimra dhe dy pranvera bashkë - Nga Vangjush Ziko

Vangjush Ziko - Mississauga, Ontario

1 Korriku, është Dita kombëtare e Kanadasë. Po bëj, gati, dy dekada që kremtoj edhe festën e flamurit kanadez me gjethen e panjës në fushën e vet.

E çuditshme!

Dy tatuazhe shoqërojnë imagjinatën time: krahët e shqiponjës dhe gjethja e panjës.

Poezia ime këndon dy dimra dhe dy pranvera bashkë.

 

E ÇUDITSHME SHTËPI KJO

Më zgjon agimi,

flladi ma fshin ëndrrën

që më bën të vuaj.

Jetoj në një shtëpi,

që bie erë mërgim

dhe borzilok të tharë malli.

Librat në raft bëjnë dialog absurd

me spikerin e televizorit,

që flet tjetër gjuhë.

Fotot e qytetit tim

në mur si në muze

kuriozë bëjnë sytë e dritareve

të kësaj shtëpie

me ëndrra të dhimbshme

dhe shpresa për një jetë ndryshe.

 

TATUAZHET E MIA

Linda me tatuazhin e shqiponjës

mbi kraharor,

me këta krahë zogu,

që shtegtimi përjetë i ndjell.

Bie dhe fle në këtë fole

në dhe të huaj

me ta mbuluar.

Një panjë çdo mëngjes

mbi mallin tim vë

pëllëmbën e saj me vesë.

I shartuar me mërgimin,

në dy tempuj pagëzuar,

bëj hije në dy kontinente

me dy tatuazhe mbi vete.

 

NËNA

Mora në ëndërr thirrje për në gjyq,

Njëra me avion. Tjetra e thjeshtë.

S'është një thirrje. Janë dy,

Dy toga të zeza hijerreptë.

Solonin thirra avokat

Nga koha e vjetër, e lashtësisë:

Mbromë, jam me fat edhe pa fat,

Jam me shtetësi të dyfishtë.

Buzëqeshi Soloni nën buzë

Dhe i bëri togat që të heshtin:

Hajdeni t'jua ndaj unë përgjysmë,

Njërës lart, Tjetrës poshtë mezit.

U hodh toga ardhur që nga larg,

Gjysmë e zezë, gjysmë ngjyrë gjaku:

Le ta marrë tjetra, e pastë hak,

Nënës jepini të tijin vargun.

©Vangjush Ziko