Shëtitje në pyll - Nga Vangjush Ziko

RRËKEZA

Rridhte rrëkeza nëpër pyll

shtegut që hapur e kish vetë,

e ndjekur larti nga një yll

kundrues përmes fletësh.

 

Ylli u shua, rrëkeja rridhte

me xixëllonjën e tij mbi valët.

Dhe pylli lehtë shushuriste

dhe gurët ndritnin nga vala larë.

 

Një zog i vogël mbi një degëz

dublonte këngën e rrëkezës,

Gërvishtte valëzën degëza e ferrës

me atë gjembin e saj të egër.

 

NJË BREDH I KALTËR

Një bredh i kaltër lyer me qiell,

papritur doli buzë rrugës,

ia dhela halat gemb më gemb,

halat e tija të kristalta

ku flinte ëndrra edhe nata,

më zgjati krëhërin e kthjellët

edhe prej bredhi dhe kristali

të kreh mendimet që s'më shqiten,

tok me një brengë të një malli,

që herë zhduket, herë fanitet,

paqja e qiellit m'i dheli vitet

me kaltërsinë e kristalit.

 

NJË FISHKËLLIMË

Një fishkëllimë e papritur,

paqen e shpirti në çast ma prishi,

timpanë e veshit ma gërvishti,

Rrëshqiste gjarpri dhe fërkohej

mbi lule dhe mbi bar të blertë.

Zot, nga parajsa vërtet na zbove,

po gjarprin ç'na e dhe me vete.

©Vangjush Ziko