Kështjella - Tregim nga Përparim Kapllani

Oborri i pallatit kishte një portë kryesore dykanatëshe, e cila ishte vetёm pak metra përballë shkollës tetë-vjeçare “Thoma Kalefi”. Porta e oborrit ngjante më shumë me atë të një kështjelle, e cila gati sa nuk rrëzohej përtokë nga goditjet e fëmijëve. Atë mbrëmje, ashtu siç ndodhte shpesh në fundjavë, ushtarët “Ilirë” po e mbronin portën nga brenda, ndërsa ata “Romakë” po e godisnin nga jashtë me çfarë t’u vinte për duarsh. Komandant Çimi ishte skuqur i gjithi në fytyrë dhe dihaste me zor nga stërmundimi i madh. “Romakët” ishin dyfish në numër, ndërsa “Ilirët”, të cilët jetonin në “Pallatin e Peshkut” dhe shtëpitë përreth, bëheshin a nuk bëheshin nja dhjetë vetë.

“Mbështetni kurrizin pas portës dhe mos lëvizni që këtu. Edhe pak! Edhe pak!” Çimi përpiqej t’u jepte zemër dhe si një mbret i vërtetë jepte shembullin i pari sesi mbrohej pragu i shtëpisë. Ndryshe nga herët e tjera, atë ditë secili kishte shpatën e vet. Ristelat ishin marrë nga arkat e domateve dhe me ato kishin bërë shpatat prej druri, ndërsa për mburojë kishin marrë kapakët e kazanëve të plehrave, të cilat do t’i kthenin në vend sapo të mbaronte lufta. Vajzat kishin këputur degët e mimozave dhe me to kishin krijuar kurorën e mbretëreshës. Vajzat ishin gjithsej katër: Amla, Lidra, Erëza dhe Zajmina. Nga djemtë në luftë kishin ardhur Çimi, Met Jevgu, Ver Çami, Miri Gjatovini, Roshi Pikaloshi dhe Platori.

“Armiqtë” udhëhiqeshin nga Gëzimi, që ishte në një klasë me Amlën dhe Çimin dhe që banonte në një nga shtëpitë përdhese, në hyrje të rrugicës që të çonte në shkollën e muzikës. Porta ngjasonte me një njeri të gjallë, që dukej sikur nga çasti në çast do të jepte shpirt. Djemtë dhe vajzat kishin zgjedhur për mbretёreshë Amlën, një vajzë me flokë të zes, sytё me bisht dhe lëkurën borë të bardhë. U duk sikur “Romakët” u lodhën shpejt dhe filluan t’i rrallonin goditjet në portë. Vajzat vazhdonin t’u sillnin shishe me ujë ushtarëve të lodhur, të cilët për asnjë çast nuk largoheshin nga “pozicionet” që kishin zënë. Muzgu ra dhe “Romakët” të ardhur nga pjesë të tjera të lagjes filluan të tërhiqen. Pikërisht atëherë, Çimi ngriti shpatën e drunjtë lart dhe i ftoi ushtarët e vet të dilnin jashtë kështjellës.

“Hapni portën! Të hidhemi në sulm! Përpara!” Kanatet e portës u hapën dhe “Ilirët” pa e zgjatur u hodhën në kundërsulm. Shpatat e drunjta filluan të kryqëzoheshin, ndërsa klithmat e ushtarëve armiq mbushën terrin e natës që po afrohej. “Romakët”, të shumtë në numër, i rrethuan “Ilirët” dhe arritën të kapin mbretëreshën Amla rob. Të gjithë ushtarët “Ilirë” ishin rrëzuar përdhe të “vdekur”, ndërsa Çimi ende rezistonte i rrethuar nga të gjitha anët. Gëzimi, si komandant i “Romakëve”, ngriti lart shpatën dhe i rrëmbyer nga deliri thirri fort!

“Të ftoj në dyluftim! Unë dhe ti. Ballëpërballë! Kush fiton, merr mbretëreshën Amla me vete,” tha Gëzimi dhe u bëri me shenjë ushtarëve të tjerë të largoheshin. Sakaq “Romakët” e tjerë u larguan, duke i futur Gëzimin dhe Çimin në mes.

Çimi shtrëngoi fort shpatën me të dyja duart, sikur të donte të merrte fuqi prej saj. Nuk do ta lejonte kurrsesi që Amla të binte në duart e armikut. U përkul disi përpara dhe e pa kundërshtarin në sy. Gëzimi u turr i pari dhe i dha një goditje të drejtpërdrejtë, por Çimi kërceu majtas, duke e shmangur plotësisht. Gëzimi e goditi përsëri, këtë herë, sikur donte ta priste në mes, por sakaq shpata i shpëtoi nga duart, duke i fluturuar disa metra larg turmës së grumbulluar. Çimi mori frymë i lehtësuar dhe eci drejt tij me shpatën në duar. A ishte e drejtë të vazhdonte dyluftimin me kundërshtarin e paarmatosur apo duhej ta hidhte shpatën tutje e të vazhdonte luftën?

Hodhi sytë nga Amla, sikur donte te kërkonte miratimin e saj. Dy ushtarë “Romakë” e mbanin fort nga krahët, ndërsa ajo e tmerruar nuk ia ndante sytë. Më mirë do të ishte t’i jepte një goditje përfundimtare e të gjithë të shkonin në shtëpi, por jo! “Ilirët” ishin njerëz të drejtë, trima dhe bujarë. Kurrë nuk bënin hile në luftë! Hodhi shpatën e vet përtokë dhe përveshi mëngët. Ushtarët “Ilirë” që bënin si të vdekur klithën nga habia. Erëza klithi “mos”, ndërsa Romakët shpërthyen në brohoritje. Gëzimi u afrua dhe e qëlloi me një të majtë të shpejtë me grusht në stomak. Çimit iu errën sytë, por nuk e bëri veten. Shtrëngoi fort dhëmbët dhe e qëlloi me nje breshëri grushtash ku të mundte. Një grusht e kapi m’u në hundë dhe Gëzimi sakaq ra i përgjakur mbi asfalt. Çimi iu hodh sipër dhe ia vuri duart në fyt, por Gëzimi u mblodh kutullaç dhe me dorën lart bëri shenjë që dyluftimi të mbaronte.

“Mjaft! Mjaft! Fitove!”

Çimi u ngrit në këmbë dhe i zgjati dorën. Ushtarët “Romakë” të zhgënjyer filluan të tërhiqeshin. Kur nuk kishte mbetur më këmbë “Romaku” përreth, “Ilirët” u mblodhën rreth mbretit, duke shtyrё njёri-tjetrin. E ngritën komandantin në krahë dhe gjithë ngazëllim brohoritën me sa kishin në kokë. Kur turma u qetësua disi, Çimi çau rrugën me kujdes mespërmes fëmijëve dhe pasi arriti para Amlës u ul në gjunjë para saj me një pamje solemne në fytyrë. Me zërin që i dridhej nga ngazëllimi mbajti fjalimin e rradhës.

“Mbretëresha Amla! Kështjella mbeti e paprekur. Ushtarët “Romakë” u kthyen nga kishin ardhur.”

Priti në gjunjë, gjersa “Mbretëresha” të fliste. Zemra po i rrihte fort nga ajo fitore e paparashikuar. Kurrë nuk do të lejonte që e zgjedhura e tij e zemrës të binte në duart e armikut.

“Ju lumtë, o ushtarё të Ilirisë. Me të tillë trima, Iliria kurrë nuk do të vdesë!” Zëri i ëmbël i Amlës e bëri edhe më gazmore festën që sapo kishte filluar. Fëmijët shpërthyen në “urra” dhe pas pak minutash u shpërndanë, për të shkuar gjithsecili në shtëpinë e vet.

Amla ende qëndronte aty e ngurrosur para mbretit të saj, që dukej sikur kishte lëshuar rrënjë dhe nuk donte të ikte prej andej. Çimi dukej sikur donte të thoshte diçka, por u tërhoq menjëherë sikur të kishte bërë ndonjë faj. Kishte aq shumë dëshirë që ta puthte në faqe, por një zë i brendshëm i thoshte se ishte shumë shpejt. Po sikur Amla të zemërohej e të mos i fliste më kurrë?

“Çimi, sa kohë keni që banoni në Pallatin e Peshkut” e pyeti Amla.

“Kemi nja tre vjet!”

“Po Hamdiu, babi yt është?”

“Jo, ai është njerku!” “Njerku” apo “Babai”, për Çimin nuk kishte asnjë ndryshim. Si tani e mbante mend atë ditë, kur nëna e solli Hamdiun për herë të parë në shtëpi, tre muaj mbasi ishte ndarë nga babai. Nëna e kishte pyetur nëse do ta thërrisnin “xhaxhi” apo “babi”. Ai kishte qenë shtatë vjeç dhe Platori katër. Kishte ndjerë aq shumë keqardhje në ato momente, kur kishte parë fytyrën e pafajshme të vëllait të vogël, saqë e kishte dhënë përgjigjen pa u menduar fare: “babi”. Për moshën që kishte Amla nuk duhej të bënte asi pyetjesh. U ndje disi në siklet, megjithëse kishte aq shumë dëshirë të fliste me të.

“Po babi yt i vërtetë ku është?” pyeti përsëri Amla.

“Babi…, babi im është i sëmurë dhe është shtruar në spital.”

“Nga se është i sëmurë?” këmbënguli Amla.

“Ka një sëmundje të rëndë, që nuk di si ta shpjegoj. Nuk mban mend dhe flet kuturu.”

“Sa kohë ka në spital?”

 “Ka disa muaj… Ohu, po ti pse pyet?”

“Kot!”

“Po iki unë! Shihemi nesër në shkollë.”

“Mirë!” Fytyra e Amlës ndriste nga një ndjenjë e veçantë. Oh, sa kishte dëshirë të rrinte edhe disa minuta me të, por Meti i fërshëlleu në rrëzë të veshit, duke i kujtuar se tashmë ishte bërë shumë vonë e të gjithë duhej të ktheheshin në shtëpitë e tyre. Po sikur ta puthte Amlën tani, kur të gjithë po shpërndaheshin dhe askush nuk e kishte mendjen tek ata të dy? Ky ishte rasti më i mirë për t’i shprehur dashurinë, pasi nuk do të kishte më mundësi për çaste të tjera. Sa më shumë ta mendonte si veprim, aq më të rëndë do ta kishte. Nesër do të ishte shumë vonë. Mbylli sytë dhe e puthi lehtë në faqe. Fytyra e Amlës ishte ndezur e tëra nga emocionet e sikur kishte marrë pakëz vegim nga hëna që sapo kishte nxjerrë vetullën e saj të artë.

“Natën e mirë, Amla!” Ktheu kurrizin menjëherë, duke patur frikë se mos ndoshta ai moment magjik mund të prishej. E kishte puthur vërtet apo ishte imagjinata e tij e ndezur, që po e krijonte atë çast aq shumë të dëshiruar? U kthye përsëri nga ajo për t’u siguruar që vërtet kishte ndodhur diçka.

“Natën e mirë!” tha Amla, e skuqur lehtazi.

“Mos i thuaj njeriu!” i pëshpëriti në vesh me ndrojtje, sikur të kishte frikë, se tashmë ajo puthje e beftë ishte pikasur nga të gjithë banorët e pallatit dhe rrethinat përreth.

“Jo, nuk i them!” tha Amla dhe nxitoi hapat. Çimi e ndoqi me sy, gjersa Alma doli nga oborri dhe mori rrugën kryesore për në pallatin e saj pas shkollës. Zemra filloi t’i rrihte me forcë. Një ndjenjë e fortë dhe e ëmbël e bëri të dridhej. Të mëdhenjtë nuk duhej të mendonin se ata të vegjëlit nuk kishin ndjenja dhe se nuk dinin se ç’ishte dashuria. Amla ishte vajza më e bukur në botë dhe natyrisht që ai do të martohej me të dhe asnjë tjetër.

©Përparim Kapllani