Njeriu pemë - Nga Vangjush Ziko

Pse të mos isha pemë,

dru me rrënjët në tokë,

kurorën në qiell,

folenë mes gjetheve

ku të flinin yjet

e të zgjoheshin vetëtimat

si mendimet në kokën time,

rrënjët të kërkonin

burimet e pranverës

si ndjenjat e mia lumturinë

nën akujt e ngrirë të jetës,

gjoksin të ma rrihnin suferinat,

gjethet si flokët të më thinjeshin

dhe unë të shkrija si dimër

në pranverën e dashurisë,

petalet e luleve të binin

mbi kostumin e dhëndërisë,

kokrrat e shegës së çarë

të pikonin gjak

si buzët e virgjërisë,

në prehër të vjeshtës

të binin fjalët pleqërishte

si gjethet nga cingërima mpirë,

kur të ma sharronin hijen,

në trung të m'i lexonin

stinët dhe njerinë.

©Vangjush Ziko