Exorcism - Nga Artan Gjyzel Hasani

në jetën time të turbulluar kam lënduar

njerëzit që më kanë dashur më shumë…

për sa jetuan ata që tashmë kanë shkuar

për vdekje  ata që akoma janë gjallë…

duhet të rrëzoja katedralen, pa vrarë pëllumbin

të këpusja litarin që mbante kambanën

ku kishim fshehur heshtjen e fjalëve kumbuese

dhe parrezikshmërinë sublime të memecit

me mendjen e çartur të hidhja në erë

aromën marramendëse që fluturën dehu

kur zjarret u fikën me ne brenda tyre…

të merrja frymë thellë me mushkëritë e huaja

për të fundit herë

dhe të shkoja symbyllurazi në udhën time…

po ishte e mundur vallë?

udha ime ishte gjithnjë e jotja…

udha jonë - kryqi që mbi shpinë nuk do ta mbanin dot

as dymbëdhjetë shenjtorë që shpirtin ia shisnin djallit

sa herë që bëheshim gati të hidhnim hapin…

pastaj hijet e agonisë zbardhnin

dhe mesnata na bënte një

putheshim gjatë dhe vdisnim puthitur

dy akrepa të palodhur në fytyrë të Kohës

përjetësisht vrarë nga ora dymbëdhjetë e dashurisë…

(nga “IDIOTICUS”, 2022)

©artangjyzelhasani