Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Vangjush Saro
Atë ditë harboi shumë Drenusha;
dhe e humbi rrugën ndër gëmusha.
Iu qep Hiena: “Rri tek unë!
Hamë pakëz darkë edhe… gjumë.”
Pak më vonë,
më sfidues, Çakalli:
“Je me mua, për kënd s’të merr malli!”
Ishte zënë ngushtë
përse, o Zot, nuk më linde cigan, kur shpirtin endacak më fale?
buzë lumit ku një qen shkelmohet e këmbana tymi lajmërojnë të dielën...
pranë kazanëve ku fustanet akoma të ngrohtë avuj gjinjsh lëshojnë…
orgjitë e mbrëmjes vesë mëngjesi
Ka ura druri,
ka ura guri,
ka dhe ura shpirti
ku s'pritet shiriti.
Vetë i ngremë,
vetë i prishim urat.
As me himnet e festës,
as me gurët e vjetër,
Mbi gabimet
dhe lotët tanë
ringremë urat
Me përjashtim të këtij viti, kur të gjithë mbetëm të izoluar për shkak të epidemisë, unë e kisha bërë zakon që gjatë vjeshtës të gjendesha në vendlindje. Nuk ua dal dot të piqem me të gjithë
Lehonë, u përmend nga një si pëshpërimë që jehoi arteriesh teksa gjaku i parë mëmësor pulsonte limfë prilli: “Pa shih një herë…në sqetullën e fëmijës...!”
Më herët, deri një vit më parë, vetëtinte
Pas bubullimës
gjithnjë ka heshtje,
heshtje dhe shi
që shuan rrufenë përvëluese,
bie paqja mbi pellgjet,
era kreh krifën e qullur të barit,
than sytë e përlotur të luleve,
qielli i zemëruar
Avdulla Kënaçi
1.
Na duheshin edhe katër orë për t’u nisur nga Sheshi Duomo drejt Zvicrës. Këtu do të merrnim trenin ekspres. Kishim udhëtuar për gjithë natën me tragetin e Triestes që ishte
Aida Bode
Ai hipi makinën dhe u nis. S'e dinte ku do të shkonte dhe as sa ishte ora; dinte vetem që donte të dilte. Ora! Ah, mendoi. Iu kujtua (siç i kujtohej gjithmonë) që gruaja kishte thyer një
