Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Katundari Mezan Dëllinja po rrinte ngjitas me derën e z. Esheref. Dhe prej një copë here, po mendohej si do t’ia fillonte bisedës. Ai kishte kërkuar një takim. Dhe donte t’ia numëronte të gjitha, një e nga një. Mirëdita, z. Sheref, mund t'ia niste
-Kanë kaluar shumë vite, gati gjysmë shekull dhe, sot e kësaj dite më përvëlon faqja nga shuplaka e parë dhe e fundit e tim ati. Babai im, ndjesë paste, ndërroi jetë herët, kur isha ushtar, larg, me shërbim. Më dhanë lejë me vonesë. Udhëtova natën
Sa e sheh bosh me krahë të shkulur,
nga dhunë e marrëzisë, pa shkak,
ulesh gjatë si gozhd’ e ngulur,
tek stoli i drunjtë, aty në park.
Ca pikla rozë si xixa nate,
nuk kanë shans të t’bëhen
Gjithnjë është thënë se luftrat janë e keqe e madhe, por tashmë jemi mësuar me to. Prej tyre duket se vijnë edhe pasoja të mira, përderisa njerëzimi nuk rri dot pa to. Kemi shpëtuar nga luftrat
Në Yonge Street ra mbrëmja e zu dëbora. Fjolla - fjolla e ashtu prajshëm si gjatë gjithë këtij dimri të çuditshëm kanadez.
“Iluzore” - mendon turisti përbrenda lokalit të ngrohtë, teksa dëgjon
… duke zhytur furçën e rrojës thellë e më thellë, ai filloi të përgatisë shkumën. Shkumën aromëmirë të rrojës. Shkumën që rrafshon gjer në rrëzë të mishit, qimet që harbohen cipës së fytyrave tona
Ka plot një jetë që fryn një erë e marrë. Një jetë të plotë që ky pështjellim ka asfiksuar gjithçka. Në rrugë sheh njerëz me sy të skuqur. Veshë të mbushur me pluhur. Ju me të drejtë do të pyesni si
Një Çafkë e vogël
dhe e lehtë,
në krah i rrinte Pelikanit
(teksa vërvitej nëpër det,
për ndonjë peshk shejtani).
Dikur e mërziti zogun e madh
prania e Çafkës imcake,
prandaj dhe klithi gjithë
