Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
vrasim njëri tjetrin me raketa
pozojmë me koka të prera
selfie
belfie
pelfie
shesim drogë dhe blejmë armë
për të mbjellë lule tymi
në mushkëritë e ndërgjegjes
së atyre që do mbeten gjallë...
kërcejmë ndopak hip hop
ia hipim njëri tjetrin vetet
...të jesh bima që rrënjët brenda shkëmbit vdes
dhe jo lulja në vazo që sallonin zbukuron…
të jesh dallga që bregut formë i jep
dhe jo shkuma që mbi valën qëndron…
të jesh zjarri që gjithmonë prushin ndez
dhe jo flakë ku digjen fluturat
Ngjizur e rritur në ajër pa-liri,
hekurash mbërthyer, filiz, në djep
s'na shpëtoi dot limfa, as dielli mbi sy,
reumatizma e prangave na përkuli, si pleq...
Himnesh false, lavdi shpirtrash në
Fëmijëria është vasha ime e muzgut
që më rri ulur mbi buzët e syve
dhe më qorton pse u rrita aq shpejt
pa e ditur që unë akoma jam
lodra e saj e humbur…
…është pengu i pleqve me sy të butë
që e
Trokiti përsëri e diela
(endacaku ebre i përjetshëm
mbuluar me pluhur
dhe djersë)
ekranet s'u lodhën së mbllaçituri
tallavatë dhe ngjarjet e javës
(nuk bëmë një herë pushim
siç bëri Zoti kur
KËNGA E NJERIUT
Në gurë durimi jam shkruar,
në zemër të gurit
përvijuar si lule, si zog, si gjethe shprese.
Nga guri kam dalë, por jam shpirt përqafimi,
Zotit i ngjaj, sepse ai kështu më
Në ballkon ulen pëllumbat,
lënë glasat
si vulat e dyllit
mbi letrat e lashta,
gugitin e gugitin
më lënë mbi parmak
pendë për të shkruar.
(të mirët s'e kanë mësuar!)
kallamarët u
Ai ishte gjykatës. Diplomuar diku në Europën Qendrore. Tërë jetës më pastaj kujtonte se, mbrëmjeve të atjeshme, duke dëgjuar muzikë, mbyllte sytë e ëndërronte që edhe vendi i tij, më në Jug, të bëhej
