Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Bashkë me “D’Ardanjanin”, ne bëheshim katër. Ai quhej Landi, por ne e thërrisnim kështu ngase gjithnjë na përralloste sikur gjyshi i tij paskej qenë mosketier dhe pat luftuar krah D’Ardanjanit. Atje, në Francë. I dyti ishte Byreku. Babai i tij
O Zot,
shëtit rrugëve të qytetit tim
të gjej dy sy
që më njohin
dhe i njoh
(më kot!)
Në lulishten tënde
me trëndafila
dhe mermer lëbyrës
i njoha të gjithë, o Zot,
miqtë dhe shokët e mi
të fjetur,
Psallnin të përgjunjur
meshën e
I palosa krahët
si pëllumbi i Noes
pas shtegtimit
(sozinë prej duralumini
e lashë në aeroport
tok me paqen time).
Kam hipur Jeep-sin
(arushën e skërkave).
Udhëtoj duke u kruar
pas
shpërthimi i radhës mbaroi dhe asgjë s’ishte si më parë.
majë vullkanit u shua flaka,
qytetin e mbuloi hiri
besimtaret ngatërronin përsëri udhën
por jo besimin...
formën e ballit të menduar u
Nuk e di se kush më pagëzoi me këtë emër. Në jetën time, e gjithë raca mashkullore që kam ndeshur, kanë qenë të hipnotizuar nga fakti se sytë e mi përngjajnë me shkëlqimin dhe formën e plotë të
Kushtuar… Kujt Tjetër? Vetëm TY!
I kisha nënqeshur titujt e broshurave si “Anglishtja pa mësues”, “Si të flisni anglisht pas 66 ditësh” por, pas disa përpjekjeve për ta kuptuar dhe për tu kuptuar në
Atë rrugë, nga Blloku drejt Qendrës së Tiranës, Shemo Qepujka e bënte disa herë në ditë; edhe kur binte shi, edhe kur dielli përvëlonte si saç. I dukej se ajo pak largësi e mbante lidhur me
Avulli i trashë i trahanasë ia vesh sytë me një pah dimëror. Yndyra e cingaridheve të skuqura rrjedh si llavë e nxehtë midis pirgjeve të koreve të bukës që ngrihen si kreshta të papritura në
