Në korridoret e bardhë - Nga Albana M. Lifschin

Makina qëndroi në mes të një gjelbërimi çlodhës. Para syve të tyre u shfaq një godinë njëkatëshe që hapej në formën e një pesëkëndëshi. Në oborrin e saj ishin vendosur karrige të rehatshme. Madje edhe një lisharës. Në hyrje të përshëndeste një tabelë me mesazhin “Ne i admirojmë mjekët tanë fisnikë”. Pamja linte një përshtypje optimiste.

Hynë brenda ku sportelistja u tregoi një monitor të ngarkuar me pyetje të cilaveduhej t’u përgjigjej çdo vizitor, që nga emri mbiemri, numrin e telefonit, nëse kishte kaluar Covid-in apo jo, nëse qe i vaksinuar apo i pavaksinuar. (Ajo këtu ndaloi dhe hezitoi) Pse gjithnjë kjo pyetje e pashmangshme si vdekja?

 Ajo vështroi nga i kunati

-Përgjigju që je e pavaksinuar. Do të lënë të hysh, mos kij galje.

Ajo iu përgjigj të gjitha pyetjeve, por jo pa besdisje.

Brenda godinës u doli përpara një sportel tjetër i gjerë e i përthyer në kënde pas të cilëve hapeshin koridore të bardhë e të gjatë.

Ata ndalën një çast.

-Më falni, nga bie dhoma 403? - pyeti ajo. Gratë që ishin përqëndruar në kompjuterat e tyre ngritën kokat njëherësh.

-Vazhdoni në të djathtë e do të shikoni një sallë me kolltuqe të kuq, merrni kthesën në të majtë dhe hyni në një koridor të ngushtë. Aty do të gjeni dhomën që kërkoni.

Ajo ecte e heshtur pas të kunatit dhe vëmendjen ia tërhoqën dyert e hapura të dhomave të sëmureve. Disa të zhytur në gjysëm errësirë dhe disa në dritë. Një burrrë trupmadh i shtrirë në shtrat i kishte kthyer kurrizin derës së hapur të dhomës, sikur ia kishte kthyer tërë botës.  Në krahun tjetër të korridorit, një grua ulur në karriken me rrota i thiri: Haaaj! Mbi krevatin e saj dikush kishte vendosur një qenush kukull. Gruaja dukej në formë. Ana i buzëqeshi në kalim, duke i bërë me shenjë nga qenushi simpatik, por iu duk se vështrimi i të sëmurës ra në zbrazëtirë. 

Në karrigen e ulokut u kaloi pranë një e sëmurë tek 80-të dhjetat. Ajo ngriti kokën lart nga ata. Njëri sy i mbyllur keq, si i ngjitur me zamkë. Gruaja  duhet të kishte qënë e bukur në rininë e saj. Ana ndjeu një therje në zemër: O Zot! Ç’e bën njeriun të katandiset në një hiç në jetë? Drama familjare? Sëmundjet? Ç’janë këto sëmundje armike deri në ekstrem ndaj të gjallit?

Drejt tyre po vinte një burrë i pashëm. Edhe ai në karrigen me rrota.  U përball me një infermiere e cila e ktheu lehtësisht në drejtim të kundërt. Burri u bind si fëmijë.

Asaj i ra në sy që s’po shihte asnjë të afërm në dhomat e të sëmurëve. “Nuk vjen asnjë vizitor nga familja, këtu?”

Hynë më sëfundi në dhomën e Aleksit. Ai ishte në gjumë dhe hapi sytë ngadalë pas puthjes së lehtë në ballë të së shoqes.

Puthja në ballë iu bë zakon gruas gjatë sëmundjes së tij, si puthja e nënës për fëmijën.

Kishte pyetur veten: Si vjen puna që në jetë mbaron stina e puthjeve rinore në buzë? Pasioni i shuar mbetet në sublimitet, tregues i dashurisë dhe respektit për të shkuarën e lidhur përjetësisht me të sotmen. Kishte provuar të mos e puthte të shoqin tek largohej për të fjetur, por ai i heshtur e ndiqte me sy. Ajo e ndjente atë vështrim dhe zbraztirën që shkaktonte. Iu kujtua tezja e tij me të shoqin. Ishin tetëdhjetë vjeç të dy dhe çiknin buzët sa herë “ndaheshin”.

Pas rënies së sëmundjes vdekjeprurëse i shoqi ndjente më shumë se kurrë nevojën e pranisë e saj.  Kaluan ditë e muaj dhe ajo i shërbeu atij gjatë 24 orëshit dhe nuk ia pati hequr puthjen asnjëherë.

Një ditë pasi i kishte mbaruar shërbimet e ditës tek e mbështillte si fëmijën në shtrat, e shoqja e kishte pyetur:

-Ke nevojë për ndonjë gjë tjetër?

Krahu pa brryl i dhimbte dhe s’e lëviste dot. Ndërkohë edhe krahu i majtë kishte filluar t’i dobësohej. Grafia e fundit nuk jepte shenja të mira.

-Kam nevojë të më puthësh. Më puth, -i tha ai me zë të ngadaltë.  Ajo u përkul e çiku lehtë në buzë dhe pastaj në ballë

-Sot nuk ke temperaturë.

Ai pupuliti sytë.

“Sa kurajo ke o grua! S’ke frikë se do të ngjisë Covid-in? Ne të gjithë me maska, ti e puth në buzë! u bë se dëgjoi një zë pas shpine.

“Nuk kam asnjë parandjenjë se mund të më zërë Covid-i, iu përgjigj ajo hijes së vet”. 

Çuditërisht kishte bindje të plotë në ato që thoshte.

Ditët spitalore dukeshin të hidhura si kafet e mëngjezit

©Albana M. Lifschin

17 Dhjetor 2021 Charlotte NC, USA