Ora e internimit - Nga Dashnor Kokonozi

Mesnata duhej të kishte kaluar me kohë, kur poshtë dritares nisi të gjëmonte zhurma e motorit të një kamioni. Tërhoqi batanijen mbi kokë, por kalimthi mundi të shohë siluetën e së ëmës që nxitoi përmes dhomës së tij dhe iu afrua dritares. Ishte e vetmja që shihte nga oborri i brendshëm i pallatit.

- Po i marrin, - e dëgjoi të flasë si me vete.

Ai flaku tutje batanijen dhe kërceu te dritarja. Dy-tre burra po nxitonin të hidhnin mbi kamion grumbuj rrobash të mbledhura nxitimthi. Disa të tjerë me uniformë të policisë qëndronin pak më larg dhe vështronin nëpër fasadat e pallateve rrotull.  Ndonjë dritë që ndizej, fikej, sakaq.

Kur iu mësuan disi sytë, të dy, ëmë e bir, mundën të shquajnë Shpresën dhe dy vajzat e saj, që dolën të shoqëruara nga hyrja e pallatit. Ndaluan aty ku u thanë, në anë të rrotave të kamionit. Shpresa uli te këmbët një valixhe.

Ani e vogël, vështronte njerëzit e huaj, që bartnin sendet e tyre. Ela qëndronte diçka më pas. Nuk ia ndante sytë së ëmës, sikur kishte frikë mos rrëzohej së prapi. Në një çast, ajo ngriti kokën dhe pa lart nga dritarja e tyre. Ai u tërhoq në brendësi të dhomës, por pastaj ndjeu t’i vinte turp. U afrua përsëri, por ajo nuk po shihte me andej.

Kishte disa ditë, që kur ktheheshin bashkë nga shkolla ajo i thoshte se kishte frikë. Ai nuk e kishte pyetur përse. E dinte mirë se ajo do t’i thoshte se kishte frikë se do t’i internonin. Kur ishin ndarë atë mesditë, kishte dashur t’i thoshte se po të ndodhte gjësendi ajo mund të vinte e të rrinte te ata. Pastaj kishte ulur kokën. E dinte se kurrë nuk do ta bënte një gjë të tillë.

Babai i Elës ishte arrestuar para tre muajsh. Familjes nuk i ishte dhënë asnjë shpjegim. Siç ndodhte me të gjithë, të afërmit prisnin dita ditës që ai të lirohej. Diku do të kishte ndodhur ndonjë gabim thonin edhe disa nga fqinjët, që dukeshin si më të informuar.

Kur kaluan javët e para dhe ai nuk po kthehej në shtëpi ata që e pyesnin Shpresën se çfarë po ndodhte me të shoqin u bënë gjithnjë e më të rrallë.

Disa filluan të ndërronin rrugë kur e ndeshnin përballë, ndonjë ulte kokën dhe bënte sikur rrëmonte thellë çantës që mbante në dorë. Kjo më fort i linte mbresa Anit të vogël. Komshinjtë që kishin qenë gjithnjë aq të dashur me të, tani kalonin pa i përkëdhelur kokën. Ajo ndalonte dhe u thoshte nga pas se babai do të vinte shumë shpejt në shtëpi. Mamaja ishte e sigurt për këtë. Ndokush edhe i buzëqeshte kalimthi, por ishin të shumtë ata që e dinin se tashmë vetë Shpresa mbante pranë shtratit një valixhe me gjërat më të domosdoshme.

- Po ku do t’i çojnë? - pyeti ai, duke besuar se kishte filluar të dridhej nga të ftohtit.

E zemëruar e ëma u kthye të gjejë sytë e të birit në errësirë.

- Kaq gomar, je? - i tha - Nuk e kupton se do t’i sikterisin nga Tirana? Kjo është ora e internimit.

Ai nuk u prek nga fyerjet e së ëmës. Ajo gjithnjë ashtu fliste. Ky gomari tha kështu, ai gomari nuk ka mësuar të ecë në qytet, sot në televizor ka një film me atë gomarin.

- Do të ikë pa marrë edhe atë si mish gomari, që na japin një herë në javë, - foli përsëri e ëma.

Aty poshtë vajza e vogël sikur u kujtua për diçka dhe deshi t’u ngjitej shkallëve. Burri i shkurtër që u rrinte pas, i bëri shenjë të mos lëvizte nga vendi. Ajo nuk mund të merrte gjë në atë apartamenti. As mund të ngjitej atje. Ai nuk ishte më apartamenti i tyre.

Të tjerët, që lëviznin si hije, nxituan të ngarkonin edhe ato pak gjëra që kishin mbetur. Në fund ngjitën në karroceri edhe Shpresën dhe dy vajzat.

Pas dritares, ai nisi të lutej me vete që Ela ta kthente edhe një herë kokën lart. Do t’i bënte ndonjë shenjë, do t’i thoshte se nuk do ta harronte.

Pastroi xhamin, i torturuar nga pazotësia për të ftilluar mendimet e veta dhe as që vuri re të ëmën që doli në korridor. Nuk e pa as kur ajo hodhi pallton e të atit mbi rrobën e saj të gjumit dhe doli duke marrë shishet e qumështit, që ndodheshin gjithnjë pas derës.

Për çudi, aty poshtë, e ëma nuk mori rrugën drejt dyqanit të qumështit. Iu afrua Shpresës dhe i zgjati një pako, që ai prej kohësh e kishte parë të dergjej e mbuluar nga një cipë akulli në frigoriferin e tyre të vogël, në pritje të vizitës së ndonjë miku të rrallë.

Shpresa ngurroi duke parë rrotull.

- Ti, ndalo aty! Çfarë do t’i japësh? - bërtiti ai burri i shkurtër.

- Asgjë, - dëgjoi të ëmën të flasë, - një pulë që i kisha marrë borxh. Nuk e gjeta në shtëpi dhe po ia jap këtu.

- Gjithmonë në mesnatë i kthen pulat ti?

- Po, - i tha e ëma.

Ajo ia tërhoqi krahun me forcë Shpresës dhe i ngjeshi pulën në dorë. Pastaj mbërtheu pallton e saj dhe iku tutje, nga ishte blloku i dyqaneve. Një nga burrat e tjerë u afrua të shihte se ishte fjala vërtet për një pulë të ngrirë.

Ajo që ndodhi pastaj ai nuk mundi ta shihte deri në fund veçse duke fshirë sytë pareshtur. Nja grua tjetër, me të dalë nga shkalla, ndaloi sa për t’i lënë Shpresës një pako makarona në dorë dhe çau e iku edhe ajo tutje, e ndjekur nga tingëllima rituale e shisheve të qumështit.

- Ia kisha marrë borxh, - i tha atij burrit, që u afrua menjëherë të shihte se çfarë po ndodhte.

Më tej ishte një plakë e kërrusur, si gremç, që ai nuk e kishte parë kurrë të dilte nga shtëpia e saj. Ajo, duke mbajtur njërën dorë te kryqet, iu afrua Shpresës çalë-çalë dhe i la te këmbët një shishe vaji.

- Borxh, - i tha policit me rroba civile, që nuk po kuptonte se çfarë po ndodhte - Nuk i lan borxhet, ti?

Burri i shkurtër, u bëri shenjë të tjerëve të ngrinin kapakët e karrocerisë dhe shkoi të ulet në kabinën e shoferit.

U dëgjua përsëri motori i atij kamioni të vjetër kinez dhe policët me uniformë nxituan të ngjitën në karroceri, duke vënë në mes Shpresën dhe dy vajzat.

Aty te dritarja, atij i dukej se gjithçka që shihte lëkundej e ndryshonte formë, si të qe në fund të një pellgu. Fshiu avullin që kishte veshur xhamin e dritares, por kjo nuk ndryshoi asgjë.

Para se kamioni t’i zhdukej nga sytë ra në gjunjë duke qarë në dyshemenë e dhomës.

©Dashnor Kokonozi