Letërsi

Përsëri korrik - Nga Ndue Ukaj

Përsëri qielli i kthjelltë

dhe plazhe të shndërruara në rërë dëshirash.

Përsëri verë e qetë,

korrik dhe një ëndërr për një plazh

te gurgullima e ujit të ftohtë.

Gjithçka në jetë kthehet sipas një skenari të moçëm,

siç kthehet korriku,

zhegu,

gruri

dhe një grumbullim ëndrrash

që përpëliten nëpër qiej

si bletë që duan hoje.

Përsëri zheg

korrik

si para qindra vjetësh,

dhe kështu do të jetë edhe pas mijëra.

Dhe ëndrra të njëjta,

ëndrra prej dylli që fluturojnë drejt diellit

dhe shkrihen si në legjendë.

Ca të tjera presin një korrik tjetër

një reliev të sheshuar

diku nëpër maja të larta

ku temperaturat e shpirtit janë më të ulëta.

O përsëri korrik

zheg

dhe një plazh plot mendime,

afshe

dhe një stuhi diellore

që fashit kohë

në peizazhin e bukur të perëndimit të diellit,

ku ndritin ëmbël sytë e tu.

E unë dua korrikun tim

në prehrin tënd të zhveshur,

ku burojnë ujera të qetë dhe dete të ëmbla,

ku lahem e thahem.

Hëna sot duket pa formë,

si dëshirat e trashëguara.

Dikur kishte vetëm korrik

dhe s'kishte janar

as ëndrra të ngrira.

Ekzistojnë momente kur ka veç hënë të plotë

dhe dritë

dhe sy plot dritë

dhe krahë të hapur

dhe pamje të pafundme lumturie,

kur perëndon dielli

dhe dëgjon tingujt e pianos së shpirtit.

Dëshirat lindin të mëdha dhe treten të vogla në orbitën e territ,

por ka diçka që s’perëndon kurrë:

një ditë madhështore korriku që kthehet në poezi.

Sepse korriku i ka ditët e gjata e netët e shkurta;

kjo domethënë ka ëndrra dhe pak terr

sepse terri kurrë s'i qartëson ëndrrat.

©Ndue Ukaj