Alban Bala: Armiku i vetes

Poezi: Armiku i vetes

Kam qëne e shpesh mbetem armiku i vetes.

Sa isha i vogël doja të rritesha.

Më flihej, por zemra më mbante zgjuar dhe netëve.

Zemrën shpesh e braktisja ditëve.

Armiku i vetes ... Sa herë unë kam zgjedhur

Të bëj gjëra që kurrë s'do t'i doja

Kam ecur në drejtimin e lumit, i bindur

Se deti është një përralle boshe.

Kam preferuar të zvarritem, kur mund të fluturoja.

Kam qeshur me dhimbjen, kam tallur heronjtë

Ata që i mbijetuan çdo libri historie a zezone...

Unë isha gjithnjë më i fortë.

Isha armiku, armiku i vetes sime.

Isha një betejë ku mendja sfidohej

Në një rrëfenjë me zemrën peng dhimbjesh

Por jeta mbetej një lojë.

Doja të rritesha. Shpesh dua akoma.

Në perqafime gjej lotët si letra iluzionesh

Që nuk arritën kurrë në porten time.

Të dorëzohesh është hyjnore. Por unë nuk dorëzohem.

Kam qenë e shpesh mbetem armiku i vetes.

Para se të shtrihem tani vë në gjumë ëndrrat

Ashtu si femijët, me një përrallë të ëmbël

Dhe kthehem i pagjumë tek zemra...

Të jetosh është të ecësh plot shpresë shkretëtirës

Pa u trembur se do të mbytesh në dallgët e etjes.

Armiku i vetes, të pakten jam një armik i denjë...

Hero

I asnjë beteje veç heshtjes...