VANGJUSH ZIKO: KËTU PRANË POLIT TË BOTËS

Cikël me poezi të nxjerra nga gjashtë vëllimet e autorit që janë publikuar pas emigrimit të tij në Kanada, nga të cilat e fundit është krijuar rishtaz. Siç shprehet ai vetë, ato skicojnë diagramën e mallit dhe të dilemave të frymëzimit ...

 

MALL

Po ngjite lart dy paralele,

Të puth ariu i Veriut.

Thinjët e mia të bardha dele

Era e Polit m'i lëpiu.

 

Më ngrinë flokët e dëborës

Mbi këto thinjë mesdhetare,

Ashtu si gjembat e kurorës

Përmbi një kokë mëkatare.

 

Ç'mëkate bëra, nuk e di,

Por duhet unë që t'i laj.

Më zbove, mëmë Shqipëri,

Më syrgjynose në ky skaj.

 

Nuk shaj ariun, as dëborën,

As ty, e gjorë, nuk të shaj.

I shkrij akujt e dëborës

Me këtë mall që ndezur mbaj.

2005

 

KËTU PRANË POLIT TË BOTËS

Kolombi zbuloi Amerikën,

Ajo mua.

Ky dhe' buzë Arktikut

i ngrohtë

dhe akulluar.

 

Mësova lundrimin e ajzbergut

me këmbët thellë në jetë

Të jem vetë

dhe bregu

dhe oqeni vetë.

 

Pranë ariut të bardhë

fole shqiponje ngrita,

Emigrant erdha,

Shtetas u rrita.

 

Torbën time të kripës

ende s'e kam mbaruar.

Akulli i frikës

s'ka shkrirë i tëri në mua.

 

Por aguliçe e Moravës

çeli te pragu i portës.

Pranverës i them:

Mirë se ardhe!

Këtu

pranë Polit të Botës.

2011

 

ËNDËRR E ÇUDITSHME

Mes absurdit të jetës së përditshme

Fle dhe zgjohem me një mendim të çuditshëm.

Me një hamendje. Me një dilemë.

Dallgët e shpirtit ato m'i ngrenë.

 

E braktisa atdheun a e mora me vete.

 

I shtriva kufijtë e atdheut mbi detet

Pa prekur kufijtë e shenjta të shteteve.

 

Kufijtë e shpirtit tim u zgjeruan.

Atdheu zgjohet dhe fle me mua.

 

Mes absurdit dhe jetës së përditshme

Fle dhe më zgjon kjo ëndërr e çuditshme.

2013

 

KJO SHTËPI

Flladi i mëngjesit

me pëllëmbën e freskët

ma fshin ngadalë ëndrrën

që më bën të vuaj.

Jetoj në kjo shtëpi

që bie erë mërgim,

borziloku i mallit

bleron në shpirt dimër-verë

bashkë me hithrën e hidhur

që s'di se si mbin,

librat në raft

bëjnë dialog absurd

me spikeren e televizorit

që ligjëron në gjuhë tjetër,

fotot e qytetit të lindjes

mërziten me sytë indiferentë

të këtij qielli gri

që më zgjon çdo agim

me ëndrrën

për një tjetër jetë.

2017

 

LULET E KAKTUSIT

E ngrita vetë

murin e qelqtë

të tejdukshëm,

memece lundrojnë retë

ngarkuar me vetëtima,

as shushurima pemësh

as ulërima të jetës

në vesh mos më vijnë.

Njerëzit ecin

të përhumbur

dhe indiferentë.

Më mbijnë mbi letër

lule me lëng të hidhur

lule mishi dhe shpirti

vargje me gjëmba,

si kurorë krishti.

Lulet e kaktusit

(jo rrufetë)

ma thërmojnë

burgun e qelqtë.

2018