Vangjush Ziko
Kam përpara poezinë “Zbërthim në fundviti” të poetes së mirënjohur Natasha Lako. Poezia u shfaq edhe në Facebook. Fjalën e kam, jo thjesht, për këtë poezi, por për poetikën e poetes. Le ta lexojmë së bashku më parë poezinë:
Në atë shtëpi ishin shumë, por në atë dhomë vetëm tre: Seri, Neri dhe Eri. Doemos, përveç zonjës Keri, e cila njihej në çdo dhomë. Pyetja që i kishte munduar dikur, pra përse banesa e tyre quhej shtëpia e fundit, tash nuk bëhej më. Ishte bërë shpesh
(Zanafilla 19: 26 Por gruaja e Lotit solli kryet për të shikuar prapa dhe u bë një statujë prej kripe.)
Gruaja e Lotit, sërish, është nisur për udhë. Në çantën e shpinës ka një pasqyrë të vogël, një
Unë linda në një datë me Krishtin.
Shtrati i varfër nuk ndryshonte shumë
nga grazhdi i Betlehemit.
Nuk e mbaj mend a ishte ngricë apo frynte juga,
nuk më kujtohet a ishte mëngjes i
Albana Lifschin - SHBA
Elena e kishte puthur papritur në faqe tek pinin kafe në Starbucks e i kishte thënë që të mos ja vinte re se atë ditë ndjehej e dobët. Pastaj u ngrit e doli jashtë nga
Gjuha
Banon gjuha në ne
Banojmë ne në gjuhën.
Pejzat e saj kemi frymë,
Palcën e saj himn.
Banojmë ne në gjuhën
Banon gjuha në ne.
Qafa e malit
Bjeshkënaja kishte orakullin e
Albana Lifschin - SHBA
“Humbja e puthjes", ia vlen të ndriçohet, si një margaritar. Është një tregim i vogël, me një peshë specifike të madhe”. (Miho Gjini, Kritik - “Mjeshtër i Madh”)
(Emocionet e vizitës sime të parë në Prishtinë)
Sot bulevardi i rinisë sime tiranase
me rrugët e tua Prishtinë u shkri e u bë një
E tronditur në mes pranverës së dubluar,
shpirti mall e lot mbi
Thoma Gëllçi
