Kryqi - Nga Bardhyl Londo

Unë linda në një datë me Krishtin.

Shtrati i varfër nuk ndryshonte shumë

nga grazhdi i Betlehemit.

Nuk e mbaj mend a ishte ngricë apo frynte juga,

nuk më kujtohet a ishte mëngjes i vrenjtur

apo i kthjellët kristal.

Vetëm di se nuk ma vunë emrin Krist,

por më pagëzuan me një emër pagan.

Gjatë jetës sime u enda shumë,

jo shkretëtirave,

por shkrepave ballkanikë.

Nuk e di cili ishte Juda nga njerëzit që takova,

cili ishte Pjetri

që më mohoi tri herë,

nuk e kuptoj

cila ishte Maria Magdalena nga gratë që njoha.

As ua kam idenë fare,

shkrepave ballkanikë nga u enda,

në më pritën krahëhapur

apo më zunë me gurë

duke u tallur me mua.

Piva verë dhe hëngra bukë,

por më tepër dhashë verë nga gjaku im

dhe bukë nga mishi i trupit tim.

E megjithatë, kurrë nuk e kuptova:

edhe pse nuk ma vunë emrin Krist,

përse më ngarkuan një kryq të rëndë mbi supe

që s’më është ndarë asnjë minutë,

nga djepi i varfër

deri te varri i trishtë.

Një kryq që më kujton çdo çast të jetës

se gurët janë gati të hidhen mbi mua,

se Juda pret me padurim të më tradhtojë

dhe Pjetrin nuk e zë gjumi

derisa të këndojë këndezi

dhe të më mohojë tri herë.

Kur linda s’ma vunë emrin Krist.

Pa më thoni:

a njihni dikë që të mos ketë kryqin mbi supe?

©Bardhyl Londo