Të kishte qenë vërtet një flutur budallaqe që i ishte afruar zjarrit më shumë nga sa duhej?
A mund të kishte bërë ndryshe vallë?
Sidoqoftë ishte tepër vonë për të menduar gjëra të tilla. Tani ajo ndodhej në këtë vagon të errët e të pistë të trenit
AUTOPORTRET ME BOJNA UJI
Jashtë asht akullnajë,
E unë brenda
N’qoshe t’oxhakut...
Kacafyten
Dashnia me urrejtjen,
Unë mbaj anën e dashnisë...
Urrejtja e korr
nji fitore t’vogël,
ma burgos shpresën
për pak kohë...
I shkoj
Kur më pyeti nipi në ç’moshë unë kam përjetuar stresin më të madh, i thashë:
-Kur isha afër 5 vjeç.
Që mos e lija shumë të çuditur vazhdova:
-Mbaj mend në Korçë kishim dalë të prisnim autobuzin që
i fortë shumë ky diell i mesnatës sime
që nuk më lë të shoh as yje e as hënë
nata nuk është tjetër veçse një hije
e asaj që një jetë të tërë
ka mbetur pa bërë…
kam nevojë ta mendoj
Asht nji ditë
e zezë,
e akullt,
e trishtë
m’ka hy n’koc i ftofti,
e asht tue ma thërmue kocin.
Druj se kam
me u gdhi shtangun,
e kam me lyp paterica
me u çue n’kambë,
Po as
boll u hoqëm si të zgjuar
se njerëz jemi edhe ne
na kanë bërë budallenj dhjetëra herë
idiotët që mbajtëm pranë
dhe djepin e madhështisë na e kthyen në varr
sa herë që menduam se ishim
Në anën lindore të kampusit ishte një lëndinë me bar të njomë. Se kujt i shkoi ndër mend se duheshin mbjellur ca mështekna. Kur i mbollën nuk u duk sikur qe shtuar ndonjë bukuri tjetër. Por nuk
I pashë Itakat...
të gjitha i pashë...
mes dallgësh ndër lundrime
i preka
dhe në ikje iu thashë
“Ti ishe Itaka,
por jo Itaka ime”...
Nganjëherë nuk ia vlen as qëllimi
të bëhesh Odise i
Vangjush Saro
