Isha duke pritur dyqanxhien e dyqanit të kornizave të pikturave. Aty në rrugë të Kavajës. Ishte natë, por gjithë ai ndriçim ma jepte mundësinë me i shque fytyrat e njerëzve.
Përballë meje ia beh një fytyrë e parë diku. Shumë familjare. Fytyra e
“O sy i bukur!”, dëgjova pranë meje një zë të ngrohtë gruaje. Përnjëherësh u ngreha, u prushova, u drithërova, më ngacmoi pandehma e ëmbël, dikush mu drejtua mua. Por sakaq u skuqa nga turpi dhe marrëzia, më ngjau vetja ashik i gjorë, të cilit i ka
U nisa për një nder por vura qeder siç erdhën e u koklavitën gjërat më pas. Nuk isha më emigranti i turnit të natës te fabrika e bukës në Toronto, që ironizoja vetveten me punën time rutinë: “ç'bën
ai vjen dëborë i bardhë përherë
dhe për arsye higjienike
ne na gëzon ardhja e tij
siç dimë do të fillojmë ta nxijmë
me shpresë se vetet tona do të zbardhim
në mos këtë herë, në vitet që
Dalngadalë do themi dje
për vitin që po lemë pas,
viti që po vjen
vetëm datën e lindjes
nuk do na ndryshojë,
të tjerat do bëhen ujem,
dhimbjet patjetër do kujtojmë,
gëzimet harrohen për
atje tej te lugina pema përbri
qiparisi i qiellit mbart një kumri
dëgjoje si këndon si një ulli i vjetër
lëvozhgën e zhveshur të një bote tjetër
platitur zhegut si varg mbi mermer
tingujt
Christmas tree!
Bredh i rritur në liri.
Bredh i rritur në dhe të huaj,
në dhe hua.
Hua jeta,
hua dhe shpresa.
Hua e ardhmja që dua.
Të kam borxh
dhe s’më ke hua.
Borxh jetën Zotit ia
mbaj mend një natë dhjetori, panair
rrugët e qytetit llamburisnin çmendurinë
nën muzikë alpine po festohej lindja e Krishtit
takikardikë nevrikë pinin hashash
dhe blinin shalle për të
Vangjush Saro
