Më vjen për shtat tregimit ky titull, se dhe personazhin tim e quajnë Ana. Edhe se vuajtjen e kanë njësoj.
Në Korçë, tek lagjja pranë stadiumit, jetonte një gocë e vogël që thirrej Ana. Ishte e bukur si drita, e pastër si vesa. Pata fat ta kisha
BURIMI AMËZ
Pallate luksoze,
të plakura shtëpi përbri,
betoni si llavë vullkani
themelet e lashta përpin
gdhendur me teh çekani,
stolisur me dhembshuri.
Jeta - kjo xhungël e lashtë përgjunj,
mëshirë nuk di.
Burimi amëz
(kjo çezmë, që
Blertës iu bënë disa vjet që rri tek kjo rrugë në të dalë të Romës. Pranverës e verës vjen tek trotuari nga ora 8 e mbrëmjes. Në stinët e tjera në orën 6. Mbështetet tek kjo akacja e trashë, vendos
që në lindje jemi mësuar
të shijojmë perëndimet…
perëndimi i diellit është fati ynë i shkruar
vdekja jonë e përditshme e mbushur me dritë
të vegjël binim në mendime kur dielli vdiste
dhe
TURMA
Buajt kanë mbuluar krejt savanën;
Dielli djeg; bari me pakicë.
Tigrat aty rrotull thurin plane,
për ndonjë gosti pa sakrifica.
Befas ata hidhen mbi një Buall
dhe e shqyejnë me egërsi e
Si jena ngi tue hangër si ujqit te klubi ku mblidhena për çdo të diel, si jena ba tapë tue pi gjithfar pijesh alkolike, Rroku ka kërkue leje me shku në nevojtore.
- Po shko mor Rrok. A asht tue
nuk është lot ai që rrjedh faqes
por djersë e shpirtit kur del nga furra
nënlëkura e virtyteve virtuoze
dhe vezëve të sapoçelura të veseve
kjo metalurgji e padukshme mes brinjëve
ku shkrihet çdo
- E shef njat gruen n’at shezlongun atje? - më pyeti Alicia.
Ktheva kryet dhe kqyra nji grue plakë, me shalë të vyshkuna tue marrë rrezet e diellit me nji libër në dorë.
- E shof i thashë
Vangjush Saro
