* * *
Mes absurdit të jetës së përditshme
zgjohem me një mendim
të çuditshëm.
Me një hamendje.
Me një dilemë.
Dallgët e shpiritit ato m'i ngrenë.
E braktisa atdheun
a e mora me vete.
I shtriva kufijtë e atdheut mbi detet,
pa
Dik Devil, një nga formatuesit e lojërave elektronike në kompaninë e famshme EVERYTHING, po i jepte fund shëtitjes me qenin e tij sa një dorë, kur befas pa disa fëmijë që po luanin me shkarpa, me gurë dhe me baltë; madje ishin bërë pak pis. Z. Dik
njeriu jeton edhe kur zemra e tij nuk rreh më
në radiografinë e dashurisë shfaqen hiroshimat
si hiri mbi oshëtimat
Kupidi jo gjithnjë mbante një hark me shigjetë
në të rrallë një sopatë a
* * *
(“thonë bota jam i marrë”)
Thonë bota jam i marrë.
Mendtë ti, moj, m'i ke marrë.
Më jep ujë nga izvori,
Nga burimet e krahrorit.
Mjaltin nuk ma jep me lugë,
Por ma jep ta pi me
I vogël,
besoja se ishe një krijesë ku flatrat e ëngjëllit,
thjesht, ishin të padukshme.
Me këtë ide të ndiqja në udhët e ëndrrave,
vetëm për të marrë pjesë në harenë tënde...
Pas
* * *
Kërkoj kyçin tënd, lumturi,
përmasat e tua s'i mat dot,
zemra ime
edhe filxhan kafeje
edhe qelq vere,
e deh një lot gëzimi,
një pikë trishtimi e helmon,
e tërbon
…për sa kohë që ti ecën mbi të
i vetëm dhe pa u rrëzuar
pa arritur kurrë për ku je nisur
i lehtësuar nga pesha e bashkëudhëtarëve
dhe destinacionet e përbashkëta
nga këto gjëra të tepërta të
* * *
Arinjtë e polit zbresin
në qytetin me drita dhe zhurma që ulëritin.
Me putrat e tyre gërvishtin trotuarët:
u ngjajnë copra të nxira akullnajash,
makinat s'u duken as peshq, as
Vangjush Saro
