Dy vjet më parë shkrova një tregim të cilin e lexuan vetëm dyzeteshtatë vetë. I dyzeteteti nuk pati fat. Sepse dikush në këtë rrjet të madh ku shkruan më shumë se gjysma e globit, vendosi ta bllokojë. Dhe e bllokoi. Ai që e bllokoi dhe që në gjuhën
Qielli pahiti qytetin cep më cep.
Ndez cigaren.
Shkrepsja u shua mbi dëborë
si një buzëqeshje e drojtur.
Tymi shkroi në ajër
mesazhin gri të kësaj dite.
Gishtat eshtakë të drurëve
më numëruan ditët dhe javët
që kur i braktisën
-Ese-
Ekzistenca ime i ngjan një plaku prej bore në të katër stinët e vitit, apo edhe një liqeni me thellësi të dyshimtë dhe ndoshta edhe një shisheje vere të vjetëruar pa kohën e vjetërimit të
Atë ditë zonja Shanon dhe zoti Reyburn kishin hapur një bisedë për radhën e vdekjeve të tyre. Nuk merrej vesh se cila kishte qenë arsyeja. Por, cilado që të ishte, nuk kishte kurrfarë domethënieje
…njerëz me shpirtin rrëmujë
kantier ndërtimi par exellence
që kullën e Babelit nuk e ngritën dot kurrë…
kam njohur njerëz të mërzitshëm
si qielli blu kur e braktisin retë
ku çdo ditë shfaqen
Isha i papunë. Dhe më hanin duart për punë. Jo vetëm më hanin duart për punë, por edhe po më hynte frika se ç'mund të beja unë pa punë, kur edhe ato pak para që kisha marrë me vete kur emigrova në
Ato që i kishte thënë të shoqit në telefon, i hodhi pas krahëve si një ëndërr të keqe. Dufin inatçor e bëri rrafsh. Iu prenë duart e këmbët sa dëgjoi zërin e panjohur në celular, që i tha se "Nesti
qejfi është punë vullnetare
kur nuk paguan për të…
gjumë e dashuri, o njeri,
e në qofsh me fat, edhe seks
një ngrënie të shijshme më pas
gjysëmerrësirë qirinjsh të ndezur
një gotë
Vangjush Saro
