Kushdo që në jetën e tij është gjendur një herë në Zvicër, me siguri ka dashur të kthehet përsëri aty. Është vend i vogël, por perfekt, në zemër të Europës; ka ca ngjashmëri me relievin e atdheun tonë, prandaj ne shqiptarëve na pëlqen aq shumë. Sa
nuk ka mbetur asgjë interesante në këtë jetë
në tjetrën akoma nuk e di
monotoni klasike e kohëve moderne
ngjyrat si njerëzit
njësoj dalëboje
e bardha vdekur nga pleqëria
dhe e zeza si gjithnjë në zi…
bota gojëmadhe ka humbur jo vetëm
Tërë natën ra dëborë,
dëborë pambuk,
qetë-qetë.
Asgjë s'pipëtin.
Bredhi madhështor
me raso të bardhë
diamantë yjesh mbuluar.
Me temjanicën e diellit,
mbushur me temjanin
e një reje që
Stërkalat e pështymës m’i hodhe në fytyrë
Stërkalat e pështymës m’i hodhe në fytyrë,
të fluturuan pa dashje grimcat e ushqimit
dhe lemza të ngordhi sa zure në gojë mikun tim.
Nga ç’më
Përsiatje
Lexuesit i duhen dhjetë apo pesëmbëdhejetë minuta për të “përtypur” një tregim, ndërsa autorit i duhen ditë e muaj për ta menduar e shkruar atë. Ashtu si një ndërtesë nis me skicat
Shtëpia e zotit Warthen ishte me e vogla në lagjen tonë. I kishte a nuk i kishte gjithë gjithë nja gjashtëqind square feet. Një dhomë gjumi, një koridor të ngushtë sa shpatullat e zotit Warthen, një
po ti lejoje veten të gabojë, dreqi ta hajë,
bëjua qejfin puritanëve të matur
lëre hapin tënd të fuqishëm të shkelë e të thyejë
dërrasën e tyre të kalbur…
do të provosh ndjesinë madhështore të
* * *
Kam lindur
me ngjyrën time të syve
(që mund ta kenë edhe të tjerë),
kam vese
që janë vetëm të miat,
s'i këmbej me asnjë tjetër,
kam lule që më pëlqejnë,
zogj që më këndojnë vetëm
Vangjush Saro
