Në sallën e madhe të bibliotekës ku unë dredh zinxhirin për pothuaj dy orë në ditë, u shfaq një mizë. Mu aty tek kapaku i albumit të Pikasos. Ta vras, mos ta vras?!! Kjo ishte dilema.
Jo se kërkohej mund i madh, jo se kisha mëshirë për mizën, por
Dimri i atij viti erdhi krejt papritur. Si një i panjohur që të mbin në derë. Qyteti i mardhur nga acari kërciste dhëmbët e gurtë si plak i rënduar nga mosha. Në vend të kapotës gri që zakonisht vishte, kishte hedhur një pelerinë bryme të ngrirë
Është publikuar para disa ditësh nga Shtëpia Botuese PROKULTPRESS, Prishtinë, romani i fundit i shkrimtarit të njohur korçar Kristaq Turtulli, me banim prej vitesh në Toronto. Vepra titullohet
Mua m'u dhimbs që zonja Patti ndërroi jetë ashtu shpejt e shpejt si ato fundet e befta të tregimeve të O'Henrit. Nuk i gëzoi as edhe dy vjet të pensionit. Por, nuk ke çfarë t'i bësh fatit. Fatit
në jetën time të turbulluar kam lënduar
njerëzit që më kanë dashur më shumë…
për sa jetuan ata që tashmë kanë shkuar
për vdekje ata që akoma janë gjallë…
duhet të rrëzoja katedralen, pa vrarë
1.
Ajo as e kishte fare mendjen për çfarë fliste pedagogu dhe as nga shoku i saj i bankës, Peteri. Ishte ora e fundit e mësimit për atë ditë. Herë pas here i mbante sytë jashtë dritares së klasës
(Nga vëllimi me tregime “I vdekuri që qesh)
Shpërthimi i tmerrshëm në ëndërr e zgjoi përsëri. U mundua të qetësonte frymëmarrjen. Errësirë. Prej më shumë se dhjetë vitesh, dritën dhe tërë çka ajo na
* * *
Dëborën e parë mblodha
përpara se të shkrijë,
Stisa statujëzën e fëmijërisë,
i vura berenë e grisur,
shallin tim të ndukur,
çibukun e gjyshit
përzhitur prej prushit
të
Vangjush Saro
