* * *
Do desha të mbetesha ky që jam,
Do desha të kisha kaq sa kam,
Nuk dua me vete të marr asgjë,
Mbi tokë të gjitha do t'i lë,
Vetëm një gjë do marr me vete
Gënjeshtrën e bukur të kësaj jete
Që të mos veli ju dhe
Kur gjyshja Tule ishte bërë stërgjyshe, ndodhi diçka që kurrkush nuk e kishte marrë me mend. Loni, stërnipi i saj i parë mori një piktor të famshëm, Sefën, dhe e pagoi t'i bënte një portret. Donte t'ia bënte dhurate asaj me rastin e njëqind vjetorit
1.
Sisi, spikerja e Televizionit shqiptar “Iliria Life” në diasporë, priti me durim çastin kur në zyrë nuk kishte asnjë punonjës tjetër dhe e sikletosur kuturisi t’i kumtojë bosit të vet se kishte
e errët kjo dhomë
si poezitë e mia të fundit
por një e qeshur e largët kumbon
dhe drita hyn vjedhurazi aty ku s’duhet
dhe në gjoks më përpëlitet një zogth
që e dija të ikur qiejve të
kur iku vallë shqiptari i fundit?
të tjerët para tij nuk kanë rëndësi
veç ai me duhet
i fundit
shqiptari i fundit mbi shpinë nuk mban shkëmbin
por vetë Sizifin
dhe përtyp i palodhur
Jemi mbledhë me përkujtue Ditën e Flamurit. Shumë shumë bahemi nja pesëdhjetë vetë, me gjithë fëmijë.
Na ka kap malli me kërcy. Edhe mu. Po jemi djegë edhe me ndrrue dy pare muhabet si shqiptari me
Zilja e orës së vjetër kërciti fort duke e thyer qetësinë e dhomës. Ingranazhet e saj të plakur nga vitet, duket sikur ndjenin dhimbje dhe rënkonin pas çdo lëkundjeje të lavjerësit. Kishte punuar
Kur jetoja me tim bir, përballë shtëpisë së tij dhe përtej rrugës, ishte edhe një familje indiane, një çift në moshë mesatare dhe dy bijat e tyre. Ne jetonim në fund të bllokut, pikërisht brenda
Vangjush Saro
