(nga libri "Mëkatari")
1
E në u çmëndsh bëje si askush tjetër, poet!
Çmëndu një herë e mirë e përgjithmonë…
pa bujë…
në heshtje…
në vetmi
i pashpresë të mbetesh,
i pashërueshëm…
me gisht të të tregojnë…
“Ja ai… i çmënduri,
që
Kur gomonia e mbushur plotpërplot me matjanë, kuksianë, dibranë e tropojanë po bëhej gati ta linte gjirin te Rana e Hedhun, u shfaqa edhe unë.
Jo se desha t'i përvidhem edhe unë policisë e të shkoja në Angli. Unë kisha një hall tjetër. Desha t'u
Njeriut nuk i rastis shpesh me qenë i pranishëm kur vihet një pikturë diku në një mjedis publik. Aq më pak, kjo ka gjasë të ndodhë kur hiqet një e vjetër e bërë njëqindepesëdhjetë vjet më parë. Mua
* * *
Kërkova fenerin e diogjenit.
Në muze,
mbi sergjen kishin mbetur
vetëm lotët e ngrirë,
lotët e diogjenit
për njerinë.
* * *
Kungull halloween-i jam.
M'i kanë bërë prerjet e
Përpara ishin Krishtlindjet dhe ekipi ynë televiziv nxitonte të kthehej sa më parë në Tiranë. Ishim me shërbim në Austri dhe duhet të kalonim nëpërmjet Italisë, nga malet Adria. Pasi lamë pas
anije kokëposhtë jemi
nisur për lundrim përmbys
por ne e quajmë fluturim
ngatërrojmë qiejt me detet
hutuar gravitetet
dhe ankohemi përse gjithnjë mbytemi…
sa herë nisemi për udhë
dikush
Ai jetonte në skaj të qytetit buzë arave me misër të Midwest-it. Gjithnjë e më shumë i kishte rralluar daljet në qytet. Mosha e thyer e kishte bërë të vetën... Por, për të mbajtur një lidhje me
Marrëveshjen për lirinë e tij ia ofruan pas një mëkati krejt njerëzor. E kuptoi se pashmangshëm, domosdoshëm, do duhej të thoshte “Po”. Më shumë akoma, provoi ndjesinë e epjes lehtësisht. Ftesën e
Vangjush Saro
