1.
Në burgun e Bazelit, midis të dënuarve të tjerë, prej dy vjetësh, vuante edhe një shqiptar, i cili nuk i ngulte dot këmbët në tokë. Dënimit të tij po i vinte fundi. I kishin mbetur edhe pak ditë. Ecte mbi një karrocë me rrota, duke e shtyrë me
…mbaruan si biletat në koncerte…
statuja dylli jemi bërë prej kohësh
na shkrijnë siç duan
dhe ne ngrijmë në forma të parrezikshme
pa ëndrra dhe qëllime
në qytetin e tyre të paudhë ka rënë qetësia
kalimtarët e fundit ishim
(Bazuar mbi një ngjarje reale)
Kishte kaluar mesi i tetorit, si tani. Nata ishte e ftohtë, por gjatë ditës dielli, sikur ta dinte se do ta fshihnin pas reve të ngarkuara me shi, mbi rruzull
Një moment plaka u pendua që qëlloi me gur në kokë atë kafshë, por s'kish zgjidhje tjetër: një prej tyre duhej të mbijetonte dhe tjetri të vdiste ose të hapte udhë, ta lejonte nënën të gërmonte tokën
gjetherënë dhe degëprerë
rrënjëdalë dhe i tharë…
nuk ia ka frikën asnjë stine
nuk e tundon më asnjë erë
i padëmshëm… i pavlerë…
derisa dikur…diku…dikush
do të ndezë një zjarr me të
një
Duke ecur përgjatë një rrugice që të çonte në ish-shkollën time të mesme, nga larg më tërhoqi vëmendjen një grua, që po ecte në drejtim kah meje, silueta e së cilës tregonte një trup të rregullt e të
Sipas rrëfimit të gjyshes sime
Nuk e di pse, por më është krijuar ideja se në fshatin tim malor atëherë binte shumë borë. Duhet të isha rreth dymbëdhjetë vjeç. Dëbora, në vend që të shkrihej
U desh gjithë vera që shkoi që, më në fund ne ta merrnim vesh se zoti Henrik, na përgjonte se çfarë bënim ne në jetën private dhe, për atë Zot që është në qiell, edhe të na përgojonte moshën.
Vangjush Saro
