Aty nga ora 11.00 e paradites, shkrimtari Q. Q. ishte duke ecur me kokën lart në atë çfarë kishte mbetur nga “Rruga e Dibrës”. Ai po drejtohej për nga Televizioni Eks 2 Plus 1.
Bënte vapë; zhurmat e makinave dhe zërat e kalimtarëve e bënin edhe më
“Ata…”, i sollën aty ku ishim ne.
“Si ndëshkim…”, tha dikush. Një herë të vetme u thanë këto dy fjalë.
Pas njëzetë e dy vjetësh Ata u larguan nga aty, me dëshirën e tyre, ngaqë s’ishin më të padëshiruar.
Edhe prej nesh, të Atyshmëve të asaj kohe
Ec rrugës me këmishë të larë
në lavatriçen e shpirtit,
hekurosur me hekurin e nxehtë të moralit,
me parfum të markës moderne parfumuar.
Hijen ma shkelin kalimtarët,
zogjtë indiferentë ma
Kur e dëgjova për herë të parë atë këngën që bënte fjalë për Ferrin m'u kujtua Dantja dhe sa bezdi e kisha t'i mësoja rrathët që kishte krijuar ai. Por, shpejt e harrova Danten, sepse kënga e re për
I thashë që vija nga qyteza ku ai kishte punuar, dikur.
“Domethënë më njohke ti?!”
“Më shumë të di prej të tjerëve!”
“E si më mbajnë mend të tjerët?!”
“Si mësuesi që ngjitej e zbriste kodrës për
BREDHI
Ky bredh
porsi çelës i blertë soli
notat e dëborës rreshton
ngadalë halë më halë,
luan win chill-i për mua
me harkun akull
pranverën e harruar.
ZHUMBRICA
Mbi zhumbricë,
mbi
Klementi mbështeti dorën në dorezën metalike të derës dhe s’i bëhej të ikte. Era e këndshme e kuzhinës, kurmi i ngrohtë i gruas e pështjelluan. Jona e tij, qëndron në mes të dhomës, me pizhamet e
Vangjush Saro
