Eh, moj e ëmbëla nënokja ime,
ke lidhur duart e rri menduar
vështrimin hedhur përtej dritares,
e di ç'mendon, e di se ç'bluan
Dëborë e bardhë në grackë të zuri
qëkur erdhe, e më s'tu nda,
ç'dëborë rënka këtu, moj bijë
Po këtu tek ju
* * *
Vargu im u mbars këtë mars
si dega e thanës në ngricë,
rrokjet cicërinë,
shkundën krahët e ngrirë,
papritur fryu era e mallit
prej vendit tim,
akulli i vargut u shkri.
* * *
Manushaqen
(që nën dëborën
e vargut tim
Isha bërë tym dhe të me prisje nuk më dilte gjak. Banka më kishte vënë një gjobë të majme të cilën as vetë nuk e mora vesh se si mbërriti në kuletën time...
Gjithë çfarë kisha bërë ishte se nga
NGROHEM NË DIELL
Ndrit dielli i shkurtit
si diell gushti,
Dheu me akull mbuluar,
Drurët kërcunj dimri të shuar
që s'tymojnë,
Tatuazh i verdhë
mbi maskën time zezonjë,
Ngrohem nën këtë
në shtëpinë me mure të kaltër ajri
heshtja përgjum kujtimet që la pas era…
i ngrirë lumi, me dëborë brigjet
me avuj deh liqeni patat e egra…
oh, ky dimër banal
me këtë ngricë kaq
Albana Lifschin
Nuk e di po në lagjen ku banoj unë shqiparët “e moçëm” rrinë gjithnjë bashkë, flasin vetëm shqip e mblidhen darkave tek një kafe ku e bëjnë tym dynjaja. Nuk di si e ka rregulluar
çfarë ishte nuk do jetë më këtu…
bosh nuk mbetet asgjë…
as vetë asgjëja…
Diana i humbi drurët e saj…
gjahtare pa pyll…. por preja
tashmë fshihet pas qerpikëve të dimrit …
horizont i një loti
Vendimi i parë i kabinetit të ri qeveritar ishte për ndërtimin e një burgu. “Na duhet një burg i ri”.
Edhe ajo pjesë e kryeqytetasve që çdo mbrëmje shëtiste duke lutur "lërmë o Zot të rroj", të
Vangjush Saro
