Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Trishtimin bie muzgu mbi savanë,
se atje tutje shpirt po jep Luani…
Dhe tufa po e qan me lot e vaje;
vrerosur dhe Hiena, këng’ e saj:
“Oiii, pse po na lë, o yll, o dritë?!
Të mjerët ne si, do t’i ngrysim ditët…”
Por me të perënduar sytë
Drurët
me gishtat e mpirë eshtakë
numërojnë ditët
që nga ikja e zogjve,
Dritaret e pallateve
mbetën me sytë në horizont
duke pritur diellin t'i ngrohë,
Njerëzit ecin rrugës
me peshën e reve
dhe mendimeve të hirta
mbi supet e tyre të
Në qoshe të dhomës
kleit para ikonës së Zotit
kandili i vogël
si pika e lotit,
Ekrani i televizorit
(qiell muzgu
me yllin në cep)
pret mua kozmonautin ta shkel,
Laptopin e hap
siç hap
Kushtuar besimtareve bektashinj
Qysh në mëngjes, në fshatin malor K. kishte nisur bora e parë. Madje atë vit ishte vonuar shumë. Rënduar nga pesha e atij qyrku të bardhë, degët e holla të pemëve
Shënime mbi romanin “Gurët e vetmisë” të Enkel Demit, shkruar nën pseudonimin Tom Kuka
Librat e mirë të bëjnë t’i lexosh si një film. Librat shumë të mirë të bëjnë që filmin ta shijosh, jo si
Si të mos e themi një Fjalë…
S'mund të mos e themi një Fjalë,
Secili prej nesh, që jetuam ato vite
dhe s’mundëm ta themi një Fjalë për Lirinë...
Si prindër, si burra, si Njerëz
Në mos
U thinjëm bashkë
dhe nuk njihemi,
vetja ime,
(sa herë të kam pyetur
dhe s'përgjigjesh),
mos m'u zemëro
për kapriçiot e mia,
jeta është enigmë
dhe as ti nuk je orakulli i Delfit,
me sy
Në tëmthat
platitur nën thinjët rri
një damar,
m'i çuket
e m'i dhel
thinjët ai.
Mos trazo thëngjillin
e mbuluar me hi,
damar blu,
ndizet prushi,
digjen thinjët
si kashtë
dhe bar i
