Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Një pulëbardhë s'po zgjohet dot
nga ngrica
mbështetur sqepin ka
pas varkës zënë në çark.
Kulmakët në breg
mërmëritin me vete
përkulur si shkop i peshkimit
(peshqit tallen me grepat e tyre
imagjinarë),
Tallet ngrica
me kujtimet
Mbi detin që u flet baticave
poetët janë ca puthje në pritje
si prita lumenjsh
si trofta kundra rrjedhës
shohin shpesh qiellin poetët
dallojnë dalldinë e dihatjes
tropikun e gjunjëzuar
përkuljen e palmave
lëvozhgën e fjalës
nervin e
-Fshihuni djemaaa! Dhe shikoni me kujdes atë... atë burrin që po rri ngjitur pas bredhit.
Një dorë shkurresh, mjaftoi që ne të strukeshim; por duke përgjuar sy e vesh, siç ‘ishim porositur’. Në
Kur vjen nata
jo nata po mesnata
makinat përpara garazhit
përçapin lodhjen
njerëzit flenë dhe gërrhasin
qyteza buzë oqeanit
dëgjon si kërcasin kockat e akullnajave
arinjtë flenë mbi
Tregim*
Nuk e kuptoj pse na i hoqën nga duart celularët. Kjo është një gjë kaq e habitshme; ne s’mund të bëjmë dot pa to. Urdhërin e dha drejtori. Thuhet se kanë lajmëruar edhe prindërit. Të jenë
i zhveshi moti drurët
u rrëzoi gjethet
i la pa emër
pylli u bë skelet
foletë
djepe të zvjerdhura
mpreh druvari
(ah, druvari dimër)
sopatën
t'i presë pranverës
damarët
me gjak të
ec një jetë të tërë,
hija më ndjek
si qenushi i fëmijërisë
e nuk leh,
e përse të lehë
dhe unë ec e nuk qahem
pesha e fatit
ma zhvendosi qendrën e rëndesës,
(punë e madhe)
Kulla e
Nata i mbathi rrobat e aktrimit. Dita e falenderoi që erdhi. Ja behu ora e ndërrimit të roleve. Ora e shtegtimit të ëndrrës së ditës nëpër natë. Ora zvarranike e kapërcimit të rrugëve dhe semaforëve
