Trokiti përsëri e diela
(endacaku ebre i përjetshëm
mbuluar me pluhur
dhe djersë)
ekranet s'u lodhën së mbllaçituri
tallavatë dhe ngjarjet e javës
(nuk bëmë një herë pushim
siç bëri Zoti kur krijoi botën!),
një thinjë më shumë
KËNGA E NJERIUT
Në gurë durimi jam shkruar,
në zemër të gurit
përvijuar si lule, si zog, si gjethe shprese.
Nga guri kam dalë, por jam shpirt përqafimi,
Zotit i ngjaj, sepse ai kështu më deshi…
Unë vdes dhe ringjallem, si
Në ballkon ulen pëllumbat,
lënë glasat
si vulat e dyllit
mbi letrat e lashta,
gugitin e gugitin
më lënë mbi parmak
pendë për të shkruar.
(të mirët s'e kanë mësuar!)
kallamarët u
Ai ishte gjykatës. Diplomuar diku në Europën Qendrore. Tërë jetës më pastaj kujtonte se, mbrëmjeve të atjeshme, duke dëgjuar muzikë, mbyllte sytë e ëndërronte që edhe vendi i tij, më në Jug, të bëhej
U zhgënjeva kur mësova
se s' kisha lindur
nga sqetulla e nënës,
s'më kish sjellë peshqesh
një lejlek në djep,
u rrita,
të tjera zhgënjime erdhën
siç vjen pa pritur
një rrebesh,
pyeta Zotin
pse ligësia
Një thinjë, dy, njëqind, njëmijë,
Të shihja doja, çunakun kur luante me cingla,
Ajri e treti frymën e çiltër të fëmijërisë,
Pëllumb i bardhë i nënës u bë puthja.
Në pyllin e jetës ra bryma e
Ishte njëri nga ne që po dilnim fitues. Në fund të Luftës.
Elham e quanin.
Në prag të më-të-fundmes betejë, pra, kur të gjithë mendonim se, sidosi, kjo fitore kishte qenë shumë e shtrenjtë. Dukej
Dje fjeta në aeroport
duke pritur shkatërrimin e kufijve.
Nuk mund të hysh dot,
prit atje. Ashtu më tha rreptësisht
një grua me buzëkuq dhe shall të hijshëm.
Më vonë erdhi edhe një burrë
Vangjush Saro
