Shumëkujt mund t’i dukej (dhe mund t’i duket) krejt e natyrshme kjo pyetje. Por jo neve... Ka qenë fillimjanari dhe sapo ishim kthyer në shkollë, pas pushimeve të dimrit. Dy orët e para, kishim hartim. Pasi shkroi në dërrasën e zezë temën -
Ky është fundi.
Rrëzohen udhëtarët,
pa ngashërim, pa shpresë.
Përdhe pluhur, dëshpërim dhe thatësi.
Rrëzohen udhëtarët një nga një
si gjethe të kalbura.
Era, ajo asgjëja kalimtare,
përkund flokët e tyre.
Mbi ta heshtja e
Trokiti dreri në prag të shtëpisë
gjurmë dëbore si lodërza la,
mbatha gjurmët drejt tajgës u nisa,
ku digjeshin mijëra yje kristal.
Ndritte tajga nga yjet e natës
shkëlqente Globi prej asaj
Miranda ishte një vajzë e bukur me flokë të zeza e sy ngjyrë ulliri. E mbaj mend si tani atë buzëqeshjen e saj të ëmbël, qerpikët e gjatë dhe të kthyer, që i puliteshin mbi faqet ngjyrë rozë. Kishte
Një pulëbardhë s'po zgjohet dot
nga ngrica
mbështetur sqepin ka
pas varkës zënë në çark.
Kulmakët në breg
mërmëritin me vete
përkulur si shkop i peshkimit
(peshqit tallen me grepat e
Mbi detin që u flet baticave
poetët janë ca puthje në pritje
si prita lumenjsh
si trofta kundra rrjedhës
shohin shpesh qiellin poetët
dallojnë dalldinë e dihatjes
tropikun e
-Fshihuni djemaaa! Dhe shikoni me kujdes atë... atë burrin që po rri ngjitur pas bredhit.
Një dorë shkurresh, mjaftoi që ne të strukeshim; por duke përgjuar sy e vesh, siç ‘ishim porositur’. Në
Kur vjen nata
jo nata po mesnata
makinat përpara garazhit
përçapin lodhjen
njerëzit flenë dhe gërrhasin
qyteza buzë oqeanit
dëgjon si kërcasin kockat e akullnajave
arinjtë flenë mbi
Vangjush Saro
