Tregim
Deri atë mbrëmje Ajo ishte thjesht njëra nga Ne.
Shumë-shumë mezi mund të vërehej nja dy-tri gishtërinjë më e gjatë, pasi kështu e rrëfenin këmbët, ajo pjesë e gjunjëve që zbuloheshin prej dallgëve të fustanit që pat veshur asaj mbrëmjeje
Erdhi përsëri e diela,
siç vjen e shumëpritur,
pa kuptuar ikën,
gjithnjë pa shijuar të gjithën,
gjithnjë nuk mjafton
as për t'u çlodhur,
as për të dremitur,
java e re vjen
me kalorëset e saj
amazonat mitike,
vijnë dhe ikin
ngasin kuajt nevrikë,
prit e diel të
U mërzitën sendet e dhomës
nga palëvizshmëria
karriget përbuzin tryezën
që i mban në rresht
deti i dallgëzuar
kërkon ta shqyejë kornizën
me varak të artë
fotografive iu mërzit lecka
që
Armenida Jolldashi është një krijuese e re, e cila jeton në Vancouver të British Columbia. Para disa ditësh ajo nxori në treg librin e saj të parë me poezi “Përtej kangjellave të shiut”. Armenida
Ai ishte një djalosh rreth të tridhjetave, trup mesatar, me sytë në formën e bajameve dhe qerpikët e gjatë. Kishte mbaruar Akademinë e Arteve për pikturë. U prezantua vetë duke më zgjatur dorën, me
Mbase duhet ta filloj nga më e thjeshta, nga diçka që e prek dhe e shoh: letrat e saj. Hap dosjen ngjyrë hiri, mbi të cilën kam shkruar vetëm një germë: “M”. Hap letrën e parë. Dëgjoj një
(një përrallë e ndërlikuar për të rritur)
Në të vërtetë Sizifi nuk mbante asnjë gur mbi shpinë, si ç'thotë mitologjia. Dhe aq më pak një gur jargësh, si ç'them unë në një poezi timen.
Dhe iu
dua të shkruaj varg të ri
(më duket sikur
kam harruar alfabetin)
mendimet përzihen
si gruri me egjrën
duhet një sitë e hollë
një filtër për ta pastruar
tymnajën e mendimeve
bota kjo
Vangjush Saro
