Dalëngadalë - Dritero Agolli

Mbaruan të gjitha gjërat që kishte shtëpia;

Në oborr u tha në fillim një dardhë,

U shterr dhe pusi i madh tek avllia,

Ku kishte koliben qeni i bardhë.

 

Dhe vdiqën njëri pas tjetrit

Im atë, vëllezërit e tij, së fundi dhe nëna;

Tani kam mbetur veç unë këtu nga të vjetrit

Tek bulevardit zvarris këpucët e ngrëna.

 

Kështu, më i vjetri nga fisi jam unë.

Gëzohen që rroj me miqtë e hershëm të rrallë,

Po ka dhe të tjerë, madje edhe shumë,

Që thonë: “Ende ky gjallë”?

 

Këta që vdekjen ma ndjellin janë poetët,

Poetët me njëri-tjetrin nuk duhen kurrë!

Kur gripi më ze, i ngrenë pak veshët

Dhe bëjnë sikur u vjen keq: “Vërtet i sëmurë”?

 

1 gusht 1998