Krishti me kamxhik

 Fan Noli

Në kështjellë t'atdheut, në tempull të fesë 

Janë shtruar sarafët pa shpirt e pa besë, 
Tregëtojnë e gënjejnë, rrëmbejnë e sfrutojnë, 
Thon' ashtu Israelin e mbrojn' e shpëtojnë. 

Shtrembërojnë kanunet, i marrin në dorë, 
Dhe shkëlqejnë në kish' e në fron me kurorë, 
Vegjëlia për ta batërdisen dhe vriten 
Dhe kështu parazitët gjakpirës po rriten. 

Tradhëtori dinak, hipokrit e kusar 
Na u ngrit gjer në kulm, dhe u bë kryetar
Nënë zgjedhën besnikët për vdekje lëngojnë, 
Se mëkat dhe mallkim kryengritjen kujtojnë. 

Çdo i shenjtë ideal, çdo shtëpi Perëndie 
Ishte bërë dyqan dhe pazar tregëtie 
Kush fitonte më tepër, ay ishte usta, 
Dhe kush nukë plaçkitte ish krejt budalla. 

Kur e pa këtë zi dhe këtë erësirë, 
Krisht' i ëmbël u ndes dhe u bë i vështirë: 
Me kamçik e me fshikull sarafët i dëboi, 
Dhe nga larot gjakpirës atdhen' e shpëtoi. 

Dhe Shën Pjetr' i gëzuar aherë i tha: 
"Ja tani e ke nisur tamam, or usta! 
Me kërbaç e me shpatë mbi ne mbretëro, 
Dhe me forc' e pahir na çliro, na shpëto." 

"Je gabuar, o Krisht, që u ke predikuar, 
Se të marrët, të shurdhërit s'kanë dëgjuar; 
Ndreq kurrizin më parë, pastaj ndriço trurin. 
Se shpirt-robi s'çlirohet askurrë pa drurin." 

Jesu Krishti s'dëgjoi, dhe s'e mori vesh mikun. 
Dhe me lot i penduar e hodhi kamçikun, 
Dhe i tha: "S'e ka fajin kurrizi, po truri, 
Se lirin' e sjell drita e mendjes, jo druri." 

"Merre prapë kamçikun, Shën Pjetri u- përgjegj, 
Se përndryshe kjo punë na del mos më keq. 
Përkëdhel' u kurrizin dhe do t'të besojnë, 
Vraji, shtypi, dhe shtrydhi, dhe do t'adhurojnë". 

Jesu Krishti s'dëgjoi, dhe s'e mori vesh mikun. 
Dhe s'u unj përsëri që ta merrte kamçikun: 
Dhe e kapnë kamçikun sarafët për fenë, 
Dhe e shëmpnë çlironjësin, fen' e atdhenë.