Arben Kallamata
Arben Kallamata
Ndërmarrja jonë ishte ndanë Lanës. Dritaret shpeshherë i linim të hapura dhe zyrat mbusheshin me miza. Drejtori zotëronte një vrasëse të madhe mizash. Gjatë mbledhjeve të mëngjesit demonstronte autoritetin që ia jepte posti. Mjaftonte të mos i
Si erdhi kjo ditë. Të lësh shtëpi e katandi e të marrësh udhët e botës. Kështu i ndodhi dhe Rrok Maliborit, ish boksierit të famshëm, rebelit dhe dashnorit të pandreqshëm. Kush nuk e njeh e nuk e mban mend prej brezit të tij të djegur kur kërcente
Ai kishte kaq kohë që jetonte në botën e pasvdekjes… Nuk kishte më trup. Ishte shndërruar i tëri në ndjesi. Trupin e kishte lënë në tokë, ashtu siç i lënë trupat të gjithë, kur nisen drejt rrugës së
Behar Gjoka
Askush nuk e di se kur u shkrua kjo kartë, fort e çudiçme, në të gjitha pikëpamjet. Madje, është kaq enigëm, sa nuk dinë të thonë se nga cila adresë është nisur, e qysh erdhi e ra në
Thoshnin se vajzë aq e bukur nuk ishte parë në shtatë fshatrat e Bregut të Detit. Nami për bukurinë e kishte kapërcyer me kohë gjithë Bregun dhe kishte mbërritur deri në malet dhe skërkat e Labërisë
Roland Gjoza - New York
Askush nuk të pret në Nju Jork. Je si në një ring. Manhattani është një ring. Ha ca grushte të fortë dhe je në gjendje nokdauni. Nuk po merrja dot një çek. Nuk po më ecte
Shënime për poemën e Skënder Buçpapajt “Vetëm të vdekurit pendohen”
Skënder Buçpapaj është nga ata poetë që shkruan sepse ka diçka për të thënë, gjen një mënyrë krejt origjinale për ta shprehur dhe
- Mund të shkoni zotëri, dhoma 17! - i tha me një buzëqeshje lozonjare padronia, ajo grua topolake rreth të shtatëdhjetave, ngjyer në llak, manikyr dhe me një gjerdan të vjetër rreth qafës së trashë
