(Fragment nga romani "Shënimet e Gjon Nikollë Kazazit" -1982)
“...Unë, Gjon Nikollë Kazazi, i biri i Pjetrit, i lindun në Gjakovë në ditën e dytë të motit të madh njëmijë e shtatëqind e dy, me ndjenjën e përulësisë ma të thellë para të Madhit si
Poetët-njerëz të ligj, shtetet gjithmonë i shajnë,
Sillen me ta si me gratë, zihen dhe i ndajnë,
Pastaj prapë u bëjnë këngë, për ta zënë dhe qajnë,
U bëjnë ndere prej skllavi, mbi supe i mbajnë.
Poetët janë njerëz të marrë, mos u besoni
Tiranën e kishte parë për herë të parë kur në botë zyrtarisht njihej si kryeqytet i Republikës Socialiste të Shqipërisë, i një vendi të vogël të Ballkanit, atëbotë me rreth tre milionë banorë, që
Para se të shkonte të flinte ndezi kompjuterin t’u hedhë një sy të fundit krijimeve që kishte publikuar në Facebook. Vjersha tre like, tregimi dy.
I doli gjumi fare. I kishte shkruar me aq pasion
(Në kujtim të monumentit më të madh kulturor shqiptar, që u vra mizorisht më 2002 nga plangprishësit)
Në kafenenë "Te Rrema", për vite të tëra, kishin pirë kafenë e mëngjesit. U pëlqente të uleshin
Po e nis këtë vështrim mbi poezinë e poetit të mirënjohur Petraq Risto me një shprehje të tij: “Poeti shpesh përjeton si të vetat dhimbjet e njerëzimit, ngjan me atë që gëlltit zjarre, që thith
Sekretarja u ndal nën një ulli. Dora e kthyer bërryl shtrëngonte dosjen e ditës. Ullinjtë në oborrin e vilës së shefit ishin krasitur të tërë njësoj, thua kishin qenë në floktore. Dalloi së largëti
Saharaja, larg është Saharaja,
Saharaja shkëmb e rërë e gurë,
Që ka shok veç emrin e saja
Dhe ngaqë s’sheh ëndrra, s’sheh as drurë.
Saharaja s’di të ëndërrojë.
Ajo bluan gurë me mend’ e
Thoma Gëllçi
