Arben Kallamata
Arben Kallamata
Përgjigjja e letrës 5
“ESPERANDO”
I larti mik, qofsh mirë! Dhe fare mos u dëshpëro. Kur të përgatisim antologjinë në disa gjuhë të huaja, por është shpejt ende, do t’ua kthejmë kusurin të gjithëve. Kështu. Ama si vjen jeta... Hë? Siç e merr me
Nëna foto nuk ka veç asaj të pasaportës
që gjendet dhe në varrin e saj, ku u fal.
Shteti veç njëherë e dërgoi fotografin
për robërit e tij
deri lart në mal...
Ja sa ta të rris dhe këtë fëmijë
unë e mjera,
sa t'i ndërroj këto këpucë të vjetra,
Në zyrë shumicën e kohës rri vetëm me telefonin, të dy të vetmuar, fjalëpakë, nervozë, që nuk mësohemi dot me njëri-tjetrin. Kur e shoh ashtu të mbledhur si një iriq erracak, me bishtin e murrmë të
Ime shoqe ma theu zemrën herët. Ajo vdiq e shkoi, duke më lënë vetëm me Antonetën, ende dy vjeçe. Pak nga pak, për shkak të rrethanave që u krijuan, e lidha jetën me time bijë. Siç do të më thoshin
Ka pak kohë që është ribotuar dhe shpërndarë nëpër libraritë e Tiranës, romani fantastiko-shkencor “Drejt Epsilonit të Eridanit”, vepër e shkrimtarit dhe studiuesit të mirënjohur me banim prej vitesh
Pas internimit në Lezhë ku qëndruam 6 muaj, na transferuan në Berat. Aty u strehuam në lagjen Mangalem, në shtëpitë e shëmbura të Pashajt. Ishin të braktisura, shumë të vjetra e të kalbura. Edhe ato
(Fragment nga romani “Kurora e Ballkanit”/Amazon 2016)
...Një nga momentet më interesante të Festivalit, ishte fjala e Zylyfit. Ai donte të vinte në dukje, siç ta thashë njëherë, që kishte marrë
Në parkun që mbuluan fletët
Të dy ne ecim qetësisht,
Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
Qilim të verdhë natyrisht.
Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
Ju fanit një muzg i vonë
Ky park që kanë
