Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Lajmet e fundit fillojnë si përrallat e bukura:
Na ishte njëherë shpresa dhe qyteti i gëzuar
Tani ka tym, mjegull e gurë pikëllimi.
Njerëzit shëtisin të hutuar.
Pinë kafe bashkë me fantazma
Dhe rrëfehen para tyre si Konstandini kur e sillte
Poezi tepër të ndjera nga 4 poete shqiptare, për jetën, humbjen e njeriut të dashur, veten, nënën apo mallin.
Nga Erenestina Gjergji Halili
T’randoi ai qerpik,
pa mujtë m’e hapë me m’thanë :
– Nanë, erdh Ora!
Nuk e dveta Zotin tem:
Pasdite erdhi prapë Koka, babai i ushtarit të vrarë verën që shkoi.
Ky dimër po më kalb trupin, doktor, më tha.
Pamja e tij e këputur, sytë e lodhur dhe të fikur, vërtetë më futën frikën. Përtej
Qyteti të është i huaj,
edhe bota,
kjo shaka e madhe ndërtuar në
boshin dhe boshtin e gjithëgjësë,
mirazh i fanepsur kryqëzatave mentale,
mbi hartën e gjakut të mundimit antik,
mbi rrenën e madhe të
Jam ulur tek Çinari në Ohër,
duhet të planifikoj ditën,
të gërmoj në fletoret e shënimeve
vizitën
e turistëve të ardhur nga Bota
por më thanë se burra e gra të veçantë
kanë udhëtuar nga vende të
(Violinë italiane)
Në Castelnovo, gjatë viteve që jetova atje si emigrant, Andrea De Roca ishte qiradhënësi im. Kur e njoha, po hynte në të shtatëdhjetat. Kishin kaluar disa muaj dhe asnjëherë nuk
Nga Alfons Zeneli
Tokë e çuditshme,
tokë prej lëkure.
Lëkure të lënë nga zvarritjet tona.
Tokë e mirë, zbukuruar me mort,
tokë e trishtë si kuqëlim qershish
kur vonon dashuria.
Tokë ters, pemë e
Është mëngjes.
Lajmet e mira nuk vijnë si melodia e zogjve:
Na ishte njëherë pranvera, shpresa,
Dhe ideja se liria është mungesë e robërisë.
Tani ka tym e gaz,
E pranvera i ngjan
