Arben Kallamata
Arben Kallamata
Pasdite erdhi prapë Koka, babai i ushtarit të vrarë verën që shkoi.
Ky dimër po më kalb trupin, doktor, më tha.
Pamja e tij e këputur, sytë e lodhur dhe të fikur, vërtetë më futën frikën. Përtej fjalëve që shqiptoi, u përpoqa të shquaj lëngatën
Qyteti të është i huaj,
edhe bota,
kjo shaka e madhe ndërtuar në
boshin dhe boshtin e gjithëgjësë,
mirazh i fanepsur kryqëzatave mentale,
mbi hartën e gjakut të mundimit antik,
mbi rrenën e madhe të skllavërimit modern,
me lavjerrësin e thyer të së
Jam ulur tek Çinari në Ohër,
duhet të planifikoj ditën,
të gërmoj në fletoret e shënimeve
vizitën
e turistëve të ardhur nga Bota
por më thanë se burra e gra të veçantë
kanë udhëtuar nga vende të
(Violinë italiane)
Në Castelnovo, gjatë viteve që jetova atje si emigrant, Andrea De Roca ishte qiradhënësi im. Kur e njoha, po hynte në të shtatëdhjetat. Kishin kaluar disa muaj dhe asnjëherë nuk
Nga Alfons Zeneli
Tokë e çuditshme,
tokë prej lëkure.
Lëkure të lënë nga zvarritjet tona.
Tokë e mirë, zbukuruar me mort,
tokë e trishtë si kuqëlim qershish
kur vonon dashuria.
Tokë ters, pemë e
Është mëngjes.
Lajmet e mira nuk vijnë si melodia e zogjve:
Na ishte njëherë pranvera, shpresa,
Dhe ideja se liria është mungesë e robërisë.
Tani ka tym e gaz,
E pranvera i ngjan
Monoton ky rregull
në natyrë e në jetë,
vishemi çdo mëngjes,
zhvishemi çdo mbrëmje
për t'u veshur përsëri nesër,
nata vesh pizhamet
me kopsa yjesh,
mëngjesi i zhvesh
vesh qiellin e
Nga KOLEC TRABOINI
