Arben Kallamata
Arben Kallamata
Në qytetin tim të lindjes vij shumë rrallë. Aq rrallë, sa njerëzit kanë filluar të më harrojnë fytyrën. Nuk vij më as për ballokumet e verës, as për karakaftet, lulet erëmira të kodrinave përreth. Elbasani, pa shokët e mi të fëmijërisë, duket i
Në 80-vjetorin e vdekjes së poetit dhe prozatorit të shquar shqiptar Migjenit (Millosh Gjergj Nikolla)
Të lindet një njeri
nga gjin' i dheut tonë të rim me lot të vakët,
nga thalb' i shpirtit tonë që shkrihet në dëshirë të flakët
për një
Një mbrëmje, babai u kthye nga puna dhe e kuptoi se dhe atë natë, nuk do të kishte bukë për fëmijët e tij. Por ne, tashmë, ishim mësuar...
Më kujtohet sa shumë vuanin prindërit të na ushqenin ne
mokrat bluajnë grurin
e bëjnë miell
guri nuk e bluan dot gurin
(copëtohet)
mokrat e kujtesës
nuk e di prej se i kam
(me miellin e kujtimeve
nuk bëj dot kolendra
të fëmijërisë)
më pëlqen
Behar Gjoka
Ka vite që në median shqiptare, të shkruar dhe vizive, por edhe në studimet kinse letrare, Kadare, vepra e tij, është vendosur, në një situatë verifikimi të pazakontë. Mjafton të
Nuk e di sa herë ka lindur
sa herë ka perënduar dielli
në jetën time
(lind e perëndon si ëndërr)
gdhihem mëngjesit me ëndje
papritur fshihet pas reve
stuhia
U ndie me fat që, atë mbrëmje vonë, shiu nuk e zuri rrugës por në studio. Kishte gjasa për stuhi, sepse fërshëllima e erës dhe shungullimi i bubullimave dëgjoheshin gjithnjë e më afër. Por edhe ai
Qyteti ndeu
në rrezet e diellit
çarçafët e larë
të aferave
e dashurive të fshehta.
Doli makina
të lajë pështymat
dhe vjellmat
e qytetit të dehur
nga ëndrrat
Muret kruajnë
tatuazhet me logo
