Arben Kallamata
Arben Kallamata
Kur u kthye Frani nga Hamburgu, të gjithë sa u ndodhën në rrugë, u mblodhën rreth makinës së tij. Ishte një kamionçinë e bardhë, me karrocerinë e mbuluar dhe me një altoparlant të vogël, fiksuar me vidha mbi kabinë. Dukej se e kishte vënë kastile
Në bark të anijes lëvrinin minjtë;
gjithnjë të uritur,
në errësirë të zinjtë.
Befas dikush ngre zërin përpjetë:
“Përse mbimë këtu ne të shkretët?
Pse s’dalim në një jetë ndryshe lart?
Lëvizni vëllezër, ta sulmojmë fatin!
Ti kapiten, ti
Baba, ne ikëm… Shtëpinë e braktisëm…
Një kohë arixhinjsh jeton gjithë bota,
Dhe foton tënde nga muret e zbritëm,
Si dryn një palë lot vendosëm tek porta…
Ikëm, or ikëm, vendlindjen e
Kruaj lëkurën
argasur vitesh
(stërgjyshi neandertalas
kruante
pleshtat)
kruaj kokën time tullace
pa të thinjurat leshra
roniten rreshtat
si balta
nga gjethet e vjeshtës
mbi lëkurën e
Britmat nё kor tё pacientёve nё oborr tёrhoqёn vёmendjen e tё sёmurёve tё tjerё, qё filluan tё nxirrnin kokat nё kangjellat e kryqёzuara. Isait po i merreshin mendtё nga ajo galeri fytyrash tё
«Gjatë gjumit hipnotik poetët thonë gjëra të çuditshme»
- shkruante dikur Jean Cocteau,
sigurisht ata e shohin ndryshe natën e botës dhe agun njerëzor
fijen e barit dhe vesën e mëngjesit mbi një
Mos e prekni
këtë shtëpi gëlqerebardhë,
këtë shtëpi të vjetër
sa malet,
fijet e kashtës
si damarët e mallit
në llaçin e saj,
këto qoshe të gdhendura shtufi,
këta qemerë të lakuar si qafë
Çdo qytet ka shenjat e tij, tha ai sapo u ulëm për darkën. Ndërsa yni nuk ka as kulla xhami, as shatërvane, as xhamia me kube të larta apo kambanare gotike. Nuk ka madje as arkeologji. Por ne kishim
