Arben Kallamata
Arben Kallamata
Ai mbante zakonisht një kostum blu, këmishë të kaltër dhe një kollare blu. Vinte nga nje qytet i vogël dhe kishte hyrë në mjediset e kryeqytetit me qëllimin e ftohtë për t’iu bashkuar elitës.
Babai im
ishte orëndreqës,
ora e tij mbi gjysmë shekulli
s' punon më,
pushoi më parë zemra e tij,
u shojt në çast si një rrufe
që le veç gjurmë të përvëluar,
ora vazhdoi ta matë kohën
gjersa shpirti i tij u ngjit në qiell,
Në kërkim të botuesit – Fragment nga romani “Kurora e Ballkanit”, Amazon, 2016
I lavdishmi Qako, jemi mirë me shëndet, ashtu urojmë edhe për ju.
E kam parë keq këto ditë. Të kujtohet, përpara se të
në fytyrë
patjetër
një rrudhë e re
dhe thinjët
shtohen çdo ditë
patjetër
kosit mjekrën e ashpër
çdo mëngjes
para pasqyrës
mbijnë përsëri
kujtimet e thinjura
nuk çuditem
me dimrin tim
dhe
Mё nё fund e kishin sjellё nё dhomёn e vet ku ndodheshin edhe shtatё pacientё tё tjerё. Dy prej tyre flinin si tё vdekur, me gojёt e hapura, nga ku u dukeshin dhёmbёt e nxirё dhe tё krimbur. Njё
Nga Zija Çela
Pas atij shiu aq të mërzitshëm, më në fund ai pa një dritësim rrezëllitës ndanë dritares. Mos po i faniteshin projektorët e diskotekës? Për të provuar se nuk ishte në ëndërr, preku
Këng’ e lasht’ e vjershërisë më pëlqeu aq fare pak...
Do t’ja marr që sot e tutje si bilbili parëverak.
Që nga fund’ i vetëvetes do këndoj një mall të ri:
Brenda tufës së junapit që mbleroj me kaq
Me t’u nisur treni, ai filloi të më rrëfente.
Dasma u bë në oborr, ndërsa vrasja në rrugë. Nuk mund të thuash që ishte vrasja e parë, sepse e para kishte ndodhur në tarracën e oborrit. Veçse në të
