Arben Kallamata
Arben Kallamata
Eshtë një shtëpi në bregdet e vetmuar,
s’ka zëra femijesh, s’ hyn e s’del asnjeri.
Kanë ikur të gjithë dhe e kanë lënë,
duke e dënuar me harrim dhe vetmi…
Guret si guret… Nuk ndjejnë asgjë
për të dashurit, as dhimbje as
E përjetshme,
e ethshme pyetje kjo,
s'i përgjigjemi dot
ç'është dashuria.
Fëmija pi gjirin e nënës
e ndien veten ëngjëll,
i riu parajsën gjen
në krahët e saj të ëmbël,
po ne në moshën pleqërishte,
pyes dashurinë time,
duke i përkëdhelur
Kapitulli II-tё nga romani “GRIMCAT E KUJTESЁS”
SHËNIM: Ky roman e ka fillesёn e vet nё njё histori personale tё vetё autorit. Babai i tij ishte student nё BRSS nё vitet gjashtёdhjetё dhe pas
Fan Noli
Në kështjellë t'atdheut, në tempull të fesë
Janë shtruar sarafët pa shpirt e pa besë,
Tregëtojnë e gënjejnë, rrëmbejnë e sfrutojnë,
Thon' ashtu Israelin e mbrojn' e shpëtojnë.
Studiuesi dhe shkrimtari Behar Gjoka në librin e tij “Migjeni në pakohësi”, rreket të japë një përgjigje rreth krijimtarisë së Migjenit, gjithnjë në kërkim të veçanësisë që përfaqëson vepra e tij
Cikël me poezi të nxjerra nga gjashtë vëllimet e autorit që janë publikuar pas emigrimit të tij në Kanada, nga të cilat e fundit është krijuar rishtaz. Siç shprehet ai vetë, ato skicojnë diagramën e
Poezi: Armiku i vetes
Kam qëne e shpesh mbetem armiku i vetes.
Sa isha i vogël doja të rritesha.
Më flihej, por zemra më mbante zgjuar dhe netëve.
Zemrën shpesh e braktisja ditëve.
Armiku i
Kapitulli i parё nga romani ende nё proces "Grimcat e kujtesёs" me autor Perparim Kapllani
Isa Vishanji ngriti paksa jakёn e palltos ushtarake pёr t’u mbrojtur disi nga ajri i ftohtё dhe picёrroi
