Fëmijët

Kacimicrri rreth globit (rrëfenja 3) - Nga Bedri Dedja

  • Published in Fëmijët

Rrobat e reja të mbretit[1], jo të  Andersenit, po të presidentit.

Njerëzit po flinin gjumë. Udhëtarët nuk po flinin gjumë. Nuk po flinte gjumë as oficeri i keq që nuk dinte asnjë fjalë shqip e shihte qiellin me dylbi magjikë.

Ej!–bërtiti oficeri i keq.

Unë hapa një fjalor sërbisht për të marrë vesh se ç’po thoshte oficeri.

Nuk kam parë kurrë një mizë kaq të madhe që fluturon në qiell me motorë reaktivë! Kapeni! Kapeni!

Po sa mbyll e sa hap sytë, avioni supersonik i Kacimicrrit humbi në errësirën e qiellit. Fluturoi sa fluturoi dhe më në fund arriti mbi një qytet shumë të bukur. Qyteti ishte me drita dhe pa drita. Emrin ky qytet i bukur e kishte Prishtinë. Kacimicrri nuk kishte qenë asnjëherë për së gjalli në këtë qytet. E kishte parë vetëm në ilustrimet e librave.

Ku të zbres, ku të mos zbres? Pyeti veten. Ku ta gjej Lepurin me pesë këmbë[2] ? Ku ta gjej Dylbinë e Kapedanit[3] për të parë më mirë ? Dua të zbres te Shtëpia që ka sy[4] se aty nuk më prek njeri. Më ndihmo, moj Reja që shet akullore[5] !

Për çudi, askush nga këta nuk përgjigjej.

Një zë në errësirë i tha Kacimicrrit.

-Zbrit atje ku ka drita !

Një zë në veshin tjetër i tha:

-Zbrit atje ku është errësirë!

Po Kacimicrri e kuptoi menjëherë që nuk po fliste Reja që shet akullore. Nuk u përgjigj fare dhe zbriti aty, ku nuk kishte as dritë dhe as errësirë.

-Kapeni shqiptarin!

Buuum! Dhe gryka e tanksit lëshoi një predhë. Zjarr e flakë e flakë e zjarr, po Kacimicrri u hodh si pelivan përpjetë dhe predha i dogji vetëm xhufkën e një opinge.

-Kapeni ! Kapeni !

Ushtuan grykët e mitrolozave, të karabinave, të revolverëve, po kësaj rradhe nuk i tokën asnjë qime të xhufkës së opingës tjetër. As raketat e Kazakistanit dhe të Kemp Dejvidit nuk e puthnin dot qeleshen e Kacimicrrit, pa le më ta digjnin.

Kur do ti, pa lëvizur qepallat e syrit dhe në duar i erdhi Dylbia e Kapedanit.

-Çfarë do, o vëllau im Kacimicërr ?

-Juve u dua dhe gjithë shokët e mi kosovarë!

Dylbia e Kapedanit u var në avionin supersonik të Kacimicrrit. Nga pesha e saj, avioni u anua pakëz me bisht tatëpjetë, po aviatori ishte aq i zoti, saqë bashkë me të u nis për në një vënd të çuditshëm, për të cilin e kishte marrë shumë malli.

-Kapeni! Kapeni!

Ulurinte çdo rrugë e Prishtinës, çdo tanks, çdo autoblindë, çdo veturë policie, çdo mitroloz, çdo revolver dhe madje edhe çdo gojë ushtari serb që kishte pirë një kile shlivovicë, nga ajo rakia e kumbullave që kur sheh dy vetë, të duket sikur janë tetë.

Fluturoi Kacimicrri bashkë me Dylbinë e Kapedanit dhe arriti në Bibliotekën e Prishtinës.

-Kjo është biblioteka? – pyeti Kacimicrri.

-Ky është burgu i librave!

-Po ku janë vëllezërit e mi?

-Janë të burgosur politikë.

-Nuk janë të burgosur letrarë?

Jo, politikë… se flasin shqip.

Kacimicrri hodhi sytë në një dritare me xhepa të mbërthyera nga jashtë me hekura. Aty pa gishtin ngjyrë vjollcë, i cili kishte shkruar në xham “KOSOVA REPUBLIKË“.

-Vëllaçko ! Ku mund ta gjejmë Lepurin me pesë këmbë ? Po Fatbardh Pikaloshin, a e njeh ?

-Nuk e di se ku janë, po disa prej tyre i kanë lidhur me pranga…

Në këtë çast nisi çudia e parë.

Reja që shiste akullore u lëshoi të dyve jo nga një akullore, po një letër të mbyllur në zarf, mbi të cilën kishte jo vetëm tri vija të kuqe, por gjashtë. Se ato letrat që kanë tri vija me laps të kuq i ngjajnë autoambulancave të urgjencës… Kurse ky zarf kishte gjashtë vija të kuqe. Ç’të ketë ndodhur? Ç’të ketë ngjarë? Çfarë kanë parë e çfarë kanë dëgjuar?

Letra ishte stërsekrete. Duhej ta lexonte Kacimicrri bashkë me Dylbinë e Kapedanit. Dhe asnjëri, as të mos shihte, as të mos merrte vesh dhe as të dëgjonte. Thonin që ata policët trashaluqë serbë, atje në Kosovë kishin veshë jo vetëm aty ku kanë veshë të gjithë njerëzit, por edhe në kurriz, në hundë, në shojet e këpucëve, në mëngët e këmishave dhe prapa, në të qepurën e pantallonave.

As në dritë, as në errësirë, Kacimicrri u nis bashkë me Dylbinë e Kapedanit. Ec e ec e ec e ec, gjersa më në fund arritën te një guvë, në hyrje të Grykës së Rrugovës. Aty ngjitej përpjetë një rrugë që të çonte në ca lëndina si te Lugjet e Verdha.

-O Lepuri me pesë këmbë !

Hiç.

-O Lepuri me pesë këmbë !

Hiç.

-Pse nuk përgjigjesh ? Neve na tregoi Reja që shet akullore se je fshehur këtu që mos të burgosin.

Lepuri me pesë këmbë u përgjigj më në fund, pak i inatosur:

-Babai im ka bërë shaka me kalamajtë kur më ka quajtur lepur me pesë këmbë… Ju nuk e dini… Unë jam luan, por ju as këtë nuk e dini… Me gjithë thuprën e gjatë që të zhvesh lakuriq e të kopanis quhem me pesë këmbë…Këtë, gjithashtu, ju nuk e dini ! Unë nuk kam pesë, po shtatë, tetë e më shumë këmbë… Po këtë e dini ? Ia bëj faqet kuq atij policit trashaluq që t’mos e njohë më as nëna!

-Jo luan, jo! Më mirë jo me dajak, - i tha Kacamicrri. – Megjithatë, një çudi duhet ta bëjmë sot…

-Ta bëjmë! Po si ta bëjmë?

-Nisemi të tre, unë, Dylbia e Kapedanit dhe ti. Si thua?

-Nisemi!

Dhe u nisën. Po ku, thoni ju, u nisën ? Në një qytet të madh që vlonte si kazan nga njerëzit. Kaq pranë njëri-tjetrit ishin këta njerëz sa u ngjanin atyre makaronave rryla në qesen e amballazhit. Emrin ky qytet e kishte të bukur, por ç’e do se njerëzit nuk e shqiptonin gjithnjë njësoj. Në shqip, për shembull, dukej sikur emri i tij ta shponte veshin si gjilpëra.

Të tre udhëtarët, lepuri, ose më mirë luani me pesë këmbë, Kacimicrri dhe Dylbia e Kapedanit, me një të thërritur “Sazan mbyllu !“ u bënë të padukshëm.

-Ku jemi?–pyeti Kacimicrri që kishte shtatëqind vjet pa parë botë tjetër, veç Shqipërisë.

-Në Beograd. Në Belgrad… Në Beligrad… Në Beogrado… Në Belgreid…

-E ç’do të thotë ky emër ?

-Ca thonë qytet i bardhë… ca thonë qytet i bukur… ca të tjerë, qytet që ta jep dhëmbjen në bel…

-Mua më vjen keq që këtu njerëzit po ziejnë si makaronat, - ia preu shkurt Kacimicrri. – Po më mirë le të themi se ky është qyteti i beut… dhe emrin e ka Bejgrad…

Lepuri me pesë këmbë që ishte bërë luan me pesë këmbë, i tha Kacimicrrit :

-Ore… e di ti që nuk je asnjë milimigram budalla! Je një kuintal, madje një ton e gjysmë i zgjuar! Po në Bosnje, do shkosh ti, Kacimicërr? Atje do të shohësh me sytë e tu se sa kalamaj kanë vrarë bejlerët e Gradit.

-Më vjen keq, po nuk shkoj dot se nuk më lënë as forcat e OKB-së, as ata serbët që nxjerrin plumba nga goja…

Kur atë çast ndodhi ajo që ndodhi. Mu në mes të Beogradit na doli në ballkon Presidenti. Turma uturiu. Sheshi u bë përshesh. Luani me pesë këmbë iu afrua fluturimthi dhe e preku presidentin me bishtin e tij, njësoj sikur ta përkëdhelte me një trëndafil me gjëmba. Papritur, Presidentit iu zhdukën rrobet e reja, si mbretit të Andersenit dhe turma nisi të qeshë, sikur të qeshte një dinozaur.

Për çudi, qeshi edhe Evropa: Ha-ha-ha!

Qeshi edhe bota, me të gjitha kontinentet:

-Ha-ha-ha!

Kacimicrri, ish lepuri me pesë këmbë dhe Dylbia e Kapedanit u vështruan të habitur me njëri-tjetrin.

-Ore!–ia priti Kacimicrri. - Po nuk e kuptojnë këta që sot nuk është koha për të qeshur?!

 

Shpjegime:

[1] Rrobet e reja të mbretit (1837) është një përrallë e shkrimtarit danez Hans Kristian Andersen (1805-1875), kuptimi i së cilës përdoret për të theksuar se pamja dhe shkëlqimi i jashtëm shpesh janë  mashtrues dhe mund të fshehin brënda tyre paaftësinë ose pushtetin e pamerituar.

[2] Lepuri me pesë këmbë (1971) roman për fëmijë i shkrimtarit Rifat Kukaj.

[3] Dylbija e Kapedanit (1973), libër me tregime i shkrimtarit Rifat Kukaj.

[4] Shtëpia ime ka sy, përmbledhje me prozë e poezi, të shkrimtarit Vehbi Kikaj.

[5] Reja që shet akullore (1972) poezi e shkrimtarit Agim Deva.

 

(vijon...)

 Copyright © Të gjitha të drejtat mbi veprën e autorit Bedri Dedja i takojnë familjes së tij