Fëmijët

Kacimicrri rreth globit (rrëfenja 20) - Nga Bedri Dedja

  • Published in Fëmijët

Një pranim në parti në Nëshatel të Zvicrës

(rrëfenja e parafundit)

Sa kohë kishte kaluar? As Kacimicrri vet nuk e mbante mënd. Si kishte harruar të bisedonte me babushin në teleradio? Shkeli sustën. Babushi doli në ekranin e vogël. Ishte duke fjetur për shtatë palë qejfe. Pastaj edhe sikur po buzëqeshte në gjumë. Me siguri, po shihte ndonjë ëndërr të bukur. Me siguri ishte i kënaqur që Kacimicrri nuk kishte qëlluar në Florida të Amerikës kur kaloi ai uragani i tmerrshëm që fshiu ç’gjeti përpara. Ta zgjoj, të mos e zgjoj! Ta zgjoj, të mos e zgjoj ! Kur, papritur, babushi i hapi vetë sytë. Siku unë ta kisha thirrur në ëndërr.

  • Ç’kemi, Kacimicërr? Po kthehesh?
  • Po kthehem.
  • Kam një lutje. Para se të vish, kthehu njëherë në qytetin Nëshatel të Zvicrës. Atje kam nipin. Vetëm shikoje, përshëndete me dorë nga liqeni dhe kthehu se po të pres me padurim.
  • Po ku ta gjej? Si e ka emrin?
  • E gjen o buzë liqenit, o në pishinë… Është ca harakat, po është çun i mirë. E di si mund ta kuptosh që është ai, nipi im Soreni ? Në qoftë se gjysma e liqenit është turbulluar, dije se ai është aty dhe ai e ka turbulluar… Në rast se është në pishinë dhe pishina ka nisur të ziejë si kazan, përsëri dije se është ai aty dhe ai e ka bërë pishinën të ziejë si kazan…
  • Mirë, babush!

Kur arriti Kacimicrri në Nëshatel të Zvicrës, pa se vërtetë, gjysma e liqenit të këtij qyteti të bukur ishte turbulluar. Aty po laheshin disa kalamaj e bashkë me ta edhe Soreni. Pesë prej tyre ishin katër motra dhe një vëlla nga Kosova. Kurse Soreni ishte vetëm, pra, siç më tregoi Kacimicrri, e quante veten edhe motër edhe vëlla. Më pas, me ta u bashkua edhe Danja, mbesa ime. Kacamicrrit i kishin pëlqyer emrat e pesë vogëlushëve nga Kosova. Njëra nga motrat quhej Qëndresa, tjetra Vlora, Pajtesa e Fitorja. Ndërsa vëllai i tyre i vogël quhej Festim. E shihni se ç’emra të bukur kishin zgjedhur prindërit e tyre? Qëndro Kosovë! Do të të shpallim së shpejti Republikë si në Vlorë! Do të fitojmë dhe pastaj do të festojmë!

A e mbani mend Danjën, themeluesen e Partisë Botanike në Gjenevë të Zvicrës? Ishte partia ku merrnin pjesë plepi, shelgu lotues, pisha, bredhi rrapi, lulet dhe kalamajtë. Kalamajtë kujdeseshin për lulet dhe drurët.

Danja po mbante fjalim. Kishte vendosur të hapte një degë të kësaj partie edhe në qytetin e Nëshatelit. Prandaj, po u thoshte kalamajve:

  • Nuk do t’ja shkulim kurrë flokët, veshët dhe duart luleve dhe drurëve!
  • Nuk… nuk… nuk…
  • Betohuni!
  • Betohemi!
  • Se do të jemi luftëtarë besnikë të ruajtjes së Natyrës!
  • Se do të jemi kalamaj të mirë të Partisë Botanike!

Të gjithë kishin shkulur lule, madje edhe me gjithë rrënjë… dhe sidomos Soreni.

  • Pse nuk betoheni të gjithë?
  • Bet… bet… betohemi!
  • Kurrë nuk do t’i shkulni?
  • Kuuuuurrrrëëë!
  • Do t’i vadisim e do t’i prashisism!

Fjalimi qe shumë i gjatë. Kalamajtë dëgjuan sa dëgjuan dhe pastaj u futën përsëri për t’u larë në liqenin e Nëshatelit. Kësaj rradhe u turbullua edhe gjysma tjetër e liqenit. Ata i përplasnin aq shumë duart dhe këmbët, sa ishte rrezik që liqeni të fillonte të ziente si kazan. Kur të ziente, do të kthehej në supë peshku, ose do të vinin zjarrfikësit për ta shuar me ujë. Kur ta shuanin zjarrfikësit, do të lavdëroheshin, duke thënë: "Eeeej… E shikoni sa të zotët jemi? Liqeni morri flakë dhe ne e shuam! Aq të zotët jemi sa që edhe sikur akulli të marrë flakë, ne do ta shuajmë menjëherë !" Më pas, kalamajtë me emrat Danja, Soreni, Qëndresa, Pajtesa, Vlora, Fitorja dhe Festimi shkuan te parku i kalamajve buzë liqenit. Në këtë park, kalamajtë nuk paguan dhjetë franga për të hyrë, dhjetë franga për karuselin, dhjetë franga për dollapin që rrotullohej nga toka në qiell dhe nga qielli në tokë me kokë poshtë, dhjetë franga për t’u tundur në kalin prej druri me susta… aq sa të harxhonin gjithë rrogën e mamit dhe të babit. Kalamajtë në parkun e lodrave të kalamajve nuk paguanin asnjë grosh në Zvicër. Sikur njëqind herë të hypnin në kalë, sikur njëqind herë të laheshin në pishinën e kalamajve, sikur njëqind herë të hypnin në rrëshqitëse, nuk paguanin asnjë lek! Atë e di gjithë bota që kalamajtë nuk marrin rrogë që të paguajnë aq shumë para në parkun e lodrave… Pastaj erdhi darka. Atë mbrëmje, atje në Zvicër ishte festa e Krishtit. Të gjithë njerëzit e qytetit dolën buzë liqenit, të mëdhenj e të vegjël, gra e burra, pleq e plaka. Më të shumtit ishin zviceranë. Po kishte edhe shqiptarë, italianë, spanjollë, portugezë, turq, arabë, kinezë, japonezë, vietnamezë, zezakë, gjysmëzezakë, çerekzezakë, të kuq e të bardhë, të verdhë e të zeshkët. Ai shteti i Zvicrës ishte i çuditshëm. Të thuash se ngjante me një nënë të mirë në botë ? Ngjante edhe nuk ngjante… Ngjante me shtëpinë më të ngrohtë në dimër dhe më të freskët në verë, me “Sazan-hapu“ e “Sazan-mbyllu“ plot me xhevahire, me magjistarin “Sofër-shtrohu“! Të thoshte edhe “Mirëseardhe “ dhe “Mirupafshim“ në gjuhën tënde ! Po sofra, ama, nuk shtrohej për dembelët, për hajdutët, për gënjeshtarët, për kryeneçët, për të paudhët e as për sherrakët e të pabindurit e shumë të tjerë si këta… Për ta Zvicra ishte një Vërrtopuz e çfarë Vërrtopuzi! Nga ata që t’i bënte vithet lesh pule, pambuk Egjypti, ose baltë Myzeqeje…

Kur nisi festa, qielli u mbush me fishekzjarre. Të dukej sikur të gjitha ngjyrat e yjet e botës kishin zbritur atë natë në qiellin e Zvicrës. Sa herë shpërthenin fishekzjarret, njerëzit duartrokisnin. Të dukej se nuk kishe parë ndonjëherë akrobatë e artistë cirku më të zotët se këta fishekzjare!

(vijon...)